EI RØRANDE HISTORIE:
Det var ein gong ei jente (hokjønn, ubestemt, eintal) som ein mandagskveld prøvde (prøve - prøver - prøvde - HAR PRØVD FOR SØREN) å gjere det ho skulle i eksamensførebuingar til Den Store Eksamen i Språk og Kommunikasjon. Hovudet sa: "Køyr på!" (imperativsetning), mens kroppen sa "sjokolade!"; men dette er ikkje vesentleg. Langt der inne var det nokon som kviskra mjukt, men stadig høgare. Det var Stemma Som Vil June Sitt beste.
Stemma Som Vil June Sitt Beste: "Denne ettermiddagen og kvelden skal du ikkje lese meir til eksamen. Du skal legge frå deg bøkene NU, og ikkje ta dei fram att før i morgon."
June: "Er du sprø? Eksamen er jo på torsdag! Og eg har ikkje fått gjort alt eg planla for i dag!"
Stemma Som Vil June Sitt Beste: Careface. Klapp igjen bøkene, gå på butikken og kjøp deg Smash, og tilbring deretter dei neste trettifem minutta med å hoppe rundt til Mamma Mia!-musikk på rommet ditt i vilt sukkerrush mens du tenker glade tankar.
June: Ok.
Så la June i veg til butikken. Då ho hadde gått langt og lenge, og lengre enn kort, kom ho til Spar. Der kjøpte ho ei 160 grams-plate med Smash og sa seg vel nøgd med handelen før ho trakka tilbake til sin fagre heim. Halve plata vart sett til livs då June brått hugsa kva Stemma Som Vil June Sitt Beste hadde sagt om det å danse hemningslaust. Ja ja, eg har vel slikt å gjere... tenkte June, og kasta seg ut i dansen mens wannabe-ABBA skreik Honning, honning. Etter ei tid kom likevel tvilen. Er dette passande oppførsel for ei som snart skal ha ein stor eksamen?
Lagnaden ville det slik at i akkurat denne augeblinken ringte Ho Mor.
Ho Mor: Eg blir så glad når du seier at du vil gjere sånt i staden for å lese! Om eg synest du berre skal halde fram? JA, eg synest du skal berre halde fram!
Dermed var saka avgjort. Og slik gjekk det til at June den kvelden enda opp på sofaen med ei stor plate Smash ved sidan av seg, ubegrensa mengder Pepsi Max, samt ambisjonar om å skrive tidenes blogginnlegg. ... Og har du ikkje sett noko meir til ho, ja då sit ho vel enno.
Og snipp snapp snute, så var fantasien ute.
Eg kan ikkje heilt hugse no kvifor eg for nokre timar
sidan syntes transkripsjon var reine komedien, men
det hadde nok noko med sukkerkicket å gjere.
Eg gledar meg til torsdag klokka eitt, då eg er ferdig med eksamen i lingvistikk og fonetikk. Då kan juleførebuingane byrje for fullt. Og eg kan føle at eg har fritid og overskot igjen. Dessutan kan eg og Anke byrje å kommunisere på normal måte att:
Eg kan i tillegg kaste denne:
Og ta dette ned frå veggen, sånn at det ikkje lenger er det siste eg ser før eg sovnar:
Er det rart at eg drøymer så sjuke draumar?
Og eg kan blir som desse her:
Duefilosofi
Men no får eg det til å høyrest ut som om eg ikkje har kosa meg glugg i hel med lingvistikken her! Uff, for ei skam. Det er jo løgn frå ende til anna. Eg har faktisk hatt heile to - TO - augeblikk av euforisk lukke knytt til faget. Det eine fann stad for rundt ei veke sidan, då eg greidde mi første setningsanalyse HEILT RETT, HEILT ÅLEINE, UTAN Å SJÅ PÅ FASITEN!
At setninga eigentleg er pisslett, at eg burde ha vore kompetent til å lage analysetre for ei slik setning for fleire veker sidan, og at dei vi får på eksamen er mykje meir avansert, er ikkje vesentleg. Eg klarte den heilt sjølv!
For ordens skuld: eg klarer vanskelegare setningar no. Så det så.
Det andre ljose augeblikket fann stad ein dag eg og Silje var på vandring til hennar lune heim. Då vi gjekk forbi hovudbiblioteket, såg eg ein mann som såg veldig kjent ut. Då fekk eg ei ny stemme i hovudet:
Stemma i hovudet til June som seier ifrå når ho møter på Odd Norstoga utanfor hovudbiblioteket: Det der er Odd Norstoga.
June: Neeei... Er det? Neeei, det berre liknar veldig.
Mannen Som Kunne Vere Odd Norstoga (står og snakkar med ein annan mann): "E e frå Vinje i Telemark, og e snakkar sånn som det her. Firogtjue kråker sit på ei madrass; enno ei vil sitja, men det er ikkje plass"
Ok, var kanskje ikkje AKKURAT det han sa, men poenget er...:
Stemma i hovudet til June som seier ifrå når ho møter på Odd Norstoga utanfor hovudbiblioteket: Du høyrer det på dialekta at det er han.
Så hadde vi passert han, og Silje snur seg mot meg:
Silje: "Det der såg heilt ut som Odd Norstoga!"
June: "Det VAR Odd Norstoga!"
Silje: "Oi! Vi må be om autografen!"
Så det var to glade barn som fekk kvar si helsing frå Sjølvaste Odd Norstoga den dagen, hyggeleg som han var der han tok seg tid til å utveksle nokre ord med oss og ønske oss lukke til med studiane (han SKREIV det siste til Silje til og med, men ikkje til meg, for då vi fortalte at vi var studentar, var han allereie ferdig med å skrive på mitt papir. Grr.)
No spør du deg kanskje kva dette har med mitt andre lysande augeblikk innanfor faget å gjere. Jo, det skal eg fortelje deg: det var første gong kladdeboka mi full av lingvistikk og fonetikk fekk noko vesentleg på ei av sidene sine:
Eg kan forresten ikkje rive den ut, for det står masse faggreier på baksida. Så nå får eg ei god kjensle kvar gong eg blar over på siste side og får auge på dette vesle minnet om ein fin dag.
(Sidan den først har hamna innanfor lingvistiske/fonetiske
permar, fann eg ut at eg like gjerne kunne gjere det beste ut av
det heile, og late den oppfylle sin lagnad).
Eg elskar Odd Norstoga. Han har så geniale tekstar!
Eg budde i eit kollektiv i eit litt forsinka liv. Og no hadde eg og ho,
som hadde lagt ein arbeidsdag, tappert sett i gang med fag;
trur eg var på side to. Då kapitulerte eg og sa til ho:
Altfor mange lause ting, altfor myrke krokar
altfor mykje skummelt rot, altfor store flokar,
altfor store rom, altfor mange ord,
altfor mange gode råd gjev altfor mykje å tenke på.
Kor er den beste teori for ei lukke og litt fri?
Kva er pensum for å få raustlause menn til å få ro?
Ikkje boka eg les no. Ikkje den eg las i går,
og faga eg må ta opp att til neste år.
Altfor mange lause ting, altfor myrke krokar
altfor mykje skummelt rot, altfor store flokar,
altfor mange gode råd gjev altfor mykje å tenke på.
No er eg over tredve år, ikkje akkurat i min ungdoms vår
Men eg er like dum som då eg hadde guterom.
Jau då, eg er då intelligent (Litt over snittet trur eg omtrent).
Gjev meg misjonen, livsmisjonen, eg skulle greie den.
Men det er altfor mange lause ting…
For øvrig (og over til noko heilt anna) ....
... har eg nettopp lese ferdig denne boka:
... som handlar om tjue år gamle Kaja, som tok livet sitt i fjor. Ho var dotter av Olav Gunnar Ballo (stortingsrepresentant for SV). Den djupt tragiske utgongen på livet hennar skjedde etter at jenta hadde brukt fleire timar av dagen på ein personligheitstest i regi av Scientologikyrkja, der ho samvittighetsfullt hadde site og kryssa ut svar etter svar. For så å få eit så dårleg resultat som nesten mogleg var. Etter vanskelege tenår prega av anoreksi, hadde ho dei siste åra fått det betre og betre (faren sine skildringar av tilfriskinga og korleis ho vart sett på som full av liv og lukke igjen av alle rundt seg, òg psykiateren hennar Finn Skårderud, er så utruleg nydelege), og ingenting som helst tyda på at ho ville komme til å utføre ei slik handling. På spørsmål frå personligheitstesten vart ho spurt om ho nokon gong hadde tenkt på å ta livet sitt. Ho hadde kryssa av for 'nei'.
Dette er ei utruleg gripande og varm bok, som har fått meg til å felle mang ei tåre på sengekanten. Eg har hatt lyst å lese den heilt sidan den kom ut, mest fordi eg visste at
historia kom til å røre meg veldig. Mine fordommar mot ein stortingspolitikar og lege sine skriveferdigheiter hadde eg ikkje tenkt å late komme i veien, men det viste seg at desse fordommane skulle uansett bli gjort til skamme. Ballo skriv så utruleg nydeleg at eg vart heilt fengsla; han formulerar den enorme sorga i dei varaste og likevel mest sterke skildringane du kan tenke deg. Han malar så nyanserte bilete av jenta Kaja, dottera Kaja, barnet Kaja, ungdommen Kaja, Kaja som sjuk og Kaja som frisk, heile tida mens farsperspektivet er eit bærande element for historia. Eg anbefalar denne boka på det
varmaste, til alle.
