Dagen i dag er morgondagen du drøymde om i går

Vår vår

2012-02-18T13:05:00.000+01:00

Fuglane kvitrar rundt hushjørna i Bergensregnet akkurat no. Ikkje lenge igjen til våren, seier dei.

Have you ever heard me laugh so easily? It's cause I'm growing up slowly.

2012-02-16T22:52:00.000+01:00

I går var ein sånn velsigna fin dag. Det var sol, og det var ei oppklaring på noko som har skugga meg ei god stund no. Såleis vart det berre sol att.

Og smil, og venskap og impulsshopping av to kjolar - berre fordi eg var så glad, og fordi at eg kunne.
Fordi eg såg fargane ute, og høyrde våren i ein fuglestrupe.

Hjartet som ein av sambuarane mine har teikna på den reine og fine ruta mi.

Stjerner og pusar. Måtte jo berre ha.

2012-02-13T23:35:00.000+01:00

JA, eg har lavalampe heime på jenterommet.
Get over it.

Hugs

2012-02-12T17:28:00.000+01:00

Spyrsmål

2012-02-11T13:32:00.002+01:00

(Første halvpart av spørsmåla vart fylt ut i forrige veke)

1. Kor gammal er du om fem år?
27.

2. Kven var du rundt i minst to timar i dag?
Flottingane i administrasjonen til Carte Blanche.

3. Kor lang er du?
166,5 cm, trudde eg. Men nyare målingar viser to centimeter meir. Har mine tvil.

4. Kva var den forrige filmen du såg?
Bright Star

5. Kven ringte du sist?
Michelle.

6. Kven ringte deg sist?
Momma.

7. Kva sto på den forrige sms-en du fekk?
"Det høyres kjekt ut. Skal en tur til momma og. Natta"

8. Føretrekk du å ringe eller sende sms?
Sende sms.

9. Er dine foreldre gifte eller skilde?
Ganske så skilde, vil eg seie.

10. Kor tid såg du mor di sist?
Då eg var heime i jula.

11. Kva farge har du på augene?
Brune.

12. Kor tid vakna du i dag?
Då klokka ringte 07:00.

13. Kva er din favorittjulesong?
Åh, velje berre éin? Nei. Deilig er jorden, en stjerne skinner i natt, Mitt hjerte alltid vanker, Fairytale of New York og Himmel på jord.

14. Kva er din favorittplass?
Hos Momma.

15. Kva plass likar du minst?
Den staden inni meg sjølv som eg frå tid til annan hamnar i.

16. Kvar trur du at du er om ti år?
På butikken.

17. Kva skremte deg mest om natta som liten?
Døden, og steg i kjellartrappa.

18. Kva fekk deg seinast til å le hardt?

19. Kor stor er senga di?
Stor nok til at det er komfortabelt å ligge både på kryss og på tvers.

20. Har du stasjonær eller bærbar datamaskin?
Bærbar.

21. Søv du med eller utan klede.
Med.

22. Kor mange puter søv du med i senga?
Éi.

23. Kor mange land har du budd i?
Eitt.

24. Kvar har du budd?
Bremanger, Florø, Førde, Åsane, Laksevåg og her eg bur no.

25. Likar du sko, sokkar eller berrføtt?
Sko når eg går ute og kan få ting oppi foten, sokkar inne bortsett frå om sommaren, berrføtt når det er skikkelig varmt.

26. Er du sosial?
Både ja og nei. Eg må jo ha folk. Men eg må vere åleine òg.

27. Kva er din favoritt-is?
Hmm... Fløyteis med karamell i, kanskje.

28. Kva er din favoritt-dessert?
Sjokoladefondant med is attåt.

29. Likar du kinamat?
Ja.

30. Likar du kaffi?
Dersom det er meir sjokolade/karamell enn kaffi, så.

31. Kva drikk du til frukost?
Vatn og juice eller melk.

32. Søv du på nokon spesiell måte?
Nope. God gammaldags medvitsløyse på toppen av ei madrass.

33. Kan du spele poker?
Jepp. Sidan eg var elleve eller noko. Ei av gledene ved å ha storebrødre.

34. Likar du å kose?
Ja, men eg likar å bestemme sjølv når eg skal gjere det, og med kven.

35. Er du eit avhengigheitsmenneske?
Ja.

36. Kjenner du nokon med same bursdag som deg?
Jepp. Ei eg gjekk i klasse med før, og Benito Mussolini.

37. Vil du ha born?
Ja, men det er mykje som skal på plass før den tid.

38. Kan du nokon andre språk enn norsk?
Kan no nokre gloser engelsk, trur eg. Og så spansk då (mindre enn eg skulle ønske).

39. Har du nokon gong vore i ein ambulanse?
Har vel det i skulesamanheng, på sånne temadagar på barneskulen.

40. Føretrekk du havet eller eit basseng?
Havet.

41.Kva brukar du helst pengar på?
Mat og klede.

42. Eig du dyre smykke?
Gjer visst det. Eitt.

43. Kva er ditt favorittprogram på fjernsyn?
Glee og Ellen DeGeneres.

44. Kan du rulle med tunga?
Ja.

45. Kven er den morsomste personen du kjenner?
Han her:

46. Søv du med kosedyr?
Eg slutta visst med det no nyleg. KVIFOR?

47. Kva har du som ringelyd?
Sånn standard-greie som er på telefonen.

48. Har du klesplagg frå då du var liten?
Trur ikkje det... Må spørre mamma.

49. Kva har du nærast deg no som er raudt?
Gensaren eg har på meg, som mamma har strikka.

50. Flørtar du mykje?
Nei.

51. Kan du byte olje på bilen?
Nei, det får du gjere sjæl.

52. Har du fått ei fartsbot nokon gong?
Det forutset bilkøyring, så nei.

53. Kva var den forrige boka du leste?
Eg treng tid til å sakna deg av fantastiske Charlotte

54. Les du avisa?
Prøvar å lese Morgenbladet fast, ellers går det i nettaviser.

55. Abonnerar du på noko magasin?
Nei.

56. Dansar du i bilen?
Det var då voldsomt til bilsnakk! Nei.

57. Kva for radiostasjon høyrte du på seinast?
P2, trur eg.

58. Kva var det siste du skreiv ned på eit papir?
"Fornye medlemsskap turistforeninga".

59. Kor tid var du i kyrkja sist?
Herregud, eg hugsar ikkje om den julekonserten var jula 2011 eller jula 2010.

60. Er du lykkeleg?
Eg har alle forutsetnadene for å vere det.

Konsept lånt av Hjartesmil

Alone

2012-02-02T23:07:00.000+01:00

From childhood's hour I have not been
As others were — I have not seen
As others saw — I could not bring
My passions from a common spring —
From the same source I have not taken
My sorrow — I could not awaken
My heart to joy at the same tone —
And all I lov'd — I lov'd alone —
Then — in my childhood — in the dawn
Of a most stormy life — was drawn
From ev'ry depth of good and ill
The mystery which binds me still —
From the torrent, or the fountain —
From the red cliff of the mountain —
From the sun that 'round me roll'd
In its autumn tint of gold —
From the lightning in the sky
As it pass'd me flying by —
From the thunder, and the storm —
And the cloud that took the form
(When the rest of Heaven was blue)
Of a demon in my view —

(Edgar Allan Poe)

I was tired of january, tired of June. I felt a change a-coming.

2012-02-02T00:29:00.000+01:00

Endeleg.
Eg har drive gjennom januar...

... men kan endeleg vende om...

... og vandre mot ein vår, som rykkar stadig nærare.

2012-02-01T22:37:00.000+01:00

Kanskje det vakraste eg har lese - og sett - i år.

But what kind of heart doesn't look back

2012-02-01T00:18:00.000+01:00

Det er mange historiar ein fortel for seg sjølv, om seg sjølv. Og svært ofte er dei ikkje sanne i det heile teke. Ei av mine er at eg berre hadde èi gladbok, den eg no skriv. Men så fann eg to til, sånn frå ingen stader. Som eg hadde heilt gløymt at eksisterte, at hadde vorte fylte til randa av gode ting, frå meg, frå mitt. Det er mi handskrift. Det er ikkje lenge sidan eingong. (Kvar vart det av meg i alt mylderet?)

Å gå for barnebillett som tjueåring gjorde meg visst glad.

Ord frå ei søster, etter folkehøgskulen.

Min første skikkelige skuletur, og første utlandstur: Irlandsturen (òg fhs).

Å få A på akademisk skriving var visst ei høydare.

Kjærleikserklæringar frå hjartevener.

Den jamne handskrifta, lett skråande mot høgre, som berre mamma har.

Eg skriv forsåvidt framleis til gladbok. Men det er sjeldnare, og det blir ikkje ført inn, blir ikkje handfast. Den er eit svart mot kvitt word-dokument som veks for sakte. Og det er ingen fargar der.

Good times

2012-01-31T00:39:00.001+01:00

Frå onsdag til søndag førre veke, budde eg hos søstera mi. Det innebar mykje moro med ein liten ven.

Hellos. Welcomes to mah crib.

I has a glove. U cant has.

Just chillaxin'.

Hellos in da mirrah.

Donts interrupt. Talkin to important peepahl.

Loves ya 4evah.

Yes itz true.

I iz zick of u takin pictuhz now.

Litahrally zick.

I has zlippah. Iz not too big.

I smilez ats u. It doznt mean anythin.

I iz thinkin deep thoughtz while lookin cute.

I haz a toothbrush. Iz not too big.
U cant has.

I eatz yoghurt withzout ur help.

I spillz yoghurt. Putz it into mah pocket.

I iz tryin to look cute to make u lookz at me instead of ur book.

I givz u orange card for misbehavin.

I has a fake dog. U cant has.

I iz takin our picture. U lookz like Titten Tei.

Dont touch me u filthy animal.

I eats auntie handz evry day 4 breakfzt.

I iz takin mah picture. Didnt prez da zoom bahtton.

This is mah motha. Shes up to somethin.

I sitz on ur lap. It doesnt mean anythin.

I glows in tha dark.
Also, its mah fatsuit. If I fallz ovah, I dont get hurt.

I iz holdin ur hand.

U iz ok, brah.

Love buzz

2012-01-25T17:07:00.000+01:00

This is how the story went
I met someone by accident
Who blew me away, blew me away

Plutseleg ein dag var han berre der. Min lange søken var over. Han kunne lett ha avvist meg og forsvunne ut av vindauget, men nei. Ikkje han. Tilnærmingane mine falt i god jord. Det er den største lukka i livet.

Timar og dagar i kjærleik. Men så kom eg på noko. Kvifor er du her, no på vinteren? spurde eg. Og han berre: Eg har venta på deg. Heile hausten og jula. Har levd på luft, kjærleik og skit eg fann i glaskarmane. Men no som du er her... kan eg få noko skikkelig å eta på?
Og eg berre:

I'm gonna give you some sugar, baby. Eldorado sugar.

Sjølv om vi helst ville ha bura oss inne på rommet for å dyrke kjærleiken heile dagen og natta, måtte eg til slutt forklare Truls at eg hadde nokre plikter som kalla òg. Så eg strødde litt sukker rundtomkring før eg stakk på forelesing.

Grunna mitt fråvere, trong vi heller ikkje vere monogame, forklarte eg han. Fann fram nokre babes som han kunne kose seg med medan eg var vekke.

Men no... finn eg han ikkje att.

Åh, kvifor, Truls? KVIFOR?!
Du sa det skulle vere oss to for alltid.

Jeg kommer aldri til å elske noen igjen.

Where joy should rain, these skies restrain

2012-01-24T20:47:00.000+01:00

Lyden av kalligrafipennen i det ru papiret.
Mane fram eit bilete frå netthinna

Noko som kan smelte vekk heile januar.

Veggane mine

2012-01-22T18:32:00.000+01:00

Säg, är det långa nätters fara att se det man vill se och var den man vill vara

2012-01-19T23:32:00.000+01:00

Av og til likar eg å ta handa framfor lampen for å kjenne at eg lev.

Neida, eigentleg så er det på grunn av mangel på tidsfordriv når eg ikkje får sove, og dessutan likar eg det kule raude lyset.

Statistikkmoro vol. IV

2012-01-16T09:07:00.000+01:00

dikt om klokskap
femtiårskrise psykologi
ho som fall i tjerne
månen i dag
when the mv dumas boat built

Eg likar dykk.

Produktiv søndag

2012-01-15T23:35:00.000+01:00

Resultat av dagens kreative framstøt:

Eg er ei deprimert skrivebordslampe
hovudet heng
lyset sløkt

Eg veit ikkje kva eg skal gjere med resten av mitt liv no når eg kjem til å vinne Nobelprisen i litteratur...

You had me at proper grammar

2012-01-14T20:06:00.000+01:00

Eg prøvar å avvenne meg med å banne, for mamma seier at det ikkje passar seg for søte, små jenter, men fy faen i svarte helvete kor smer te fullt dette var:

PÅ NORLI!
Men det stoppar ikkje der.

AUGENE MINE!

Enkelte burde hatt kvoteordning på space-tasten sin.

(PS: Bileta er frå i vår, men det betyr ikkje at temaet ikkje er like aktuelt!)

Yndlingsbilete frå året

2012-01-13T22:17:00.001+01:00

Januar

Teppet søstera mi laga til meg.

Februar

3000-bitars puslespelet eg prioriterte framfor spanskstudiane.

Mars

Første vårkjensle.

Handa i peisen.

April

Eg likar dette biletet så godt, sjølv om eg er all kinds of hairy. Må jo matche katten!

Mai

Fine-Stine på 17. mai.

Juni

Nærstudie av ein kveps i staden for spanskstudiar. Eg lærte noko nytt den dagen.

Juli

Eg og den eldste tantejenta starta blomsterbutikk.

August

Unge reservemødre.

September

"Give me a break..."

Oktober

November

Desember

Naustet på Grotlesanden som forsvann med vinden få dagar seinare.

Dag 10 - ti ting eg ønskjer å oppnå i livet

2012-01-12T01:35:00.000+01:00

Kom på at eg vart jo aldri ferdig med den tidagars bloggutfordringa eg hadde gåande for sånn... eit år sidan.
Jaja, det er aldri for seint, seier dei. Here goes:

Få skrive (noko av) det eg treng å skrive.
Få klatra i eit skikkelig bra tre.
Lære å slå hjul og gå i jentespagaten.
Bli mor.
Gje meir slepp og bli flinkare til å akseptere endringar.
Få kjærast (mulegens ein føresetnad for punkt fire).
Strikke ein gensar, og den skal bli FIN.
Sove utandørs, i telt eller under open (stjerne)himmel.
Å kunne legge ut på ei lengre reise utan å føle at eg burde skrive testamente først.
Å bli eigar av ei hengekøye (og ein stad å henge den opp).

If I was meant to sail the sea why did you make me

2012-01-08T00:51:00.001+01:00

7. januar. Tre år sidan. Og eg oppdaga det på slump.

Merkedatoane som passerar i stillheit. Eg som ikkje hugsar kva for songar som vart spelte i gravferda.

Eg som ikkje veit kva eg skal føle, men som veit ein heil del om kva eg ikkje skal føle.

Som med alt anna.

(Om du skal gjere berre éin ting til i livet, så må det vere å høyre denne)

Den sannaste songen akkurat no

2012-01-07T02:14:00.000+01:00

Oh mirror in the sky

What is love

Can the child within my heart rise above

Can I sail through the changing ocean tides

Can I handle the seasons of my life

Well I've been afraid of changing

Cause I've built my life around you

But time makes you bolder

Children get older

And I'm getting older too

I'm getting older too

Songtekst: "Landslide" - Fleetwood Mac

(men eg likar Glee sin versjon best)

Wasn't it beautiful when you believed in everything. And everybody believed in you

2012-01-06T02:06:00.001+01:00

Nokon gongar trur ein berre ikkje at det kjem til å bli betre. Nokon gong.

... og slik gløymer at det allereie har blitt det. Umerkeleg og stilt. Veldig og øyredøvande. Ein ser det når ein ser tilbake.

Men når ein berre ser tilbake, trynar ein på i dag. Over føtene til alle dei ein lengtar etter, som står for nære til å sjå.

(Bilete stole skamlaust frå veven.
Orsak, veven).

Dei sannaste sitata frå bøker lese i 2011

2012-01-02T20:25:00.000+01:00

"Jeg kan ikke bære verden som den er, og enda mindre om den blir annerledes."

(En dåre fri av Beate Grimsrud)

"Jeg elsket dem, de elsket meg. Så hvorfor sluttet ikke alt det andre å rive og slite i meg?"

(Min kamp II av Karl Ove Knausgård)

"Sorg er ikke en ting. Du kan ikke si: Slik ser den ut. Her er fasene du skal gjennom (...). Min sorg vil derfor være farget av hvem jeg er, av hvilket menneske som døde, og hvilken relasjon vi hadde (...). Om jeg kommer meg på beina igjen nå, eller om fem måneder eller aldri, må nødvendigvis avhenge av mine personlige ressurser, støtten jeg får fra omgivelsene, om jeg har hatt det godt og stoler på min egen mestringsevne og så videre."

"Barna våre tåler de grep vi gjør for å trives og ha det bra, så lenge de blir tatt hånd om av voksne som bryr seg om deres behov og forklarer verden for dem."

(Sorg og sommerfugler av Gunn Hild Lem)

“But my need to write has another motivation too, one I share in part at least with sailors, I think. I like to feel connected, to myself, to my memory, to the world about me, to my readers. It is, I suppose, my way of feeling most intensely that I belong.”

“But I must wait for the moment before I begin (procrastination has its uses!), until the story is ripe. This process can be five minutes (unlikely) or five years. All I know is that you can’t hurry it. The story will be written when the moment is right."

(Singing for Mrs Pettigrew av Michael Morpurgo)

(Kallet - romanen av Hanne Ørstavik)

“Underbevisstheten er styrt av overlevelsesinstinktet og er derfor mer rasjonell enn den bevisste tanken.”

“Galskap er en nødvendig retrett til et sted der mennesket kan forskanse seg på nytt.”
(Panserhjerte av Jo Nesbø)

“Noen ganger vet man ikke hva man trenger før man har fått det.”

(Buzz Aldrin, hvor ble det av deg i alt mylderet? av Johan Harstad)

"Den gamle tiden var ikke bedre enn den nye. Den nye tiden er ikke bedre enn den gamle. Man må selv velge, etter beste evne, hvor godt man vil leve."

"Det er mange måter å reise på, og det er mange måter å vere hjemme på; vi reiser frem og tilbake i tid og geografi, i bøker og fortellinger, korte og lange reiser i fantasien og erindringen, langs kartet og i ukjente områder; vi kan reise av gårde i vår egen stue."

(Gå. Eller kunsten å leve et vilt og poetisk liv av Tomas Espedal)

(Nokon kjem til å komme av Jon Fosse)

“Om dei tar bort jorda under oss, og himmelen over oss, sa han, vi er da menneske lell. Vi frys oss gjennom det. Vi veit ikkje sjølv kor mykje vi tåler.”

“Mennesket fekk vel aldri lov å vera menneske, det sørga det sjølv for.”

(Mennesket og maktene av Olav Duun)

"Og slik var det jo i barndommen, avstanden mellom det gode og det vonde var så mye kortere enn det er i voksen alder. Det var bare å stikke hodet ut av døren, så hendte det et eller annet fantastisk."
(Min Kamp III av Karl Ove Knausgård)

“Vi ser ikke ting slik de er. Vi ser dem slik vi er.”
(Mindfulness i hverdagen av Rebekka Th. Egeland

“Det var en generthed i hans stemme, som jeg utmerket kende. Men min egen generthed aftog, når jeg stødte på andres.”

“At flytte ind i et fremmed hus betød at miste alting.”

“Måske kunne sorg være så stor, at den dulmede sig selv.”

(Rødby-Puttgarden av Helle Helle)

Nyttårsforsett

2011-12-31T23:03:00.000+01:00

Du skal være tro

Men ikke mot noe menneske

som i gold grådighet
henger ved dine hender.

Ikke mot noe ideal
som svulmer i store bokstaver
uten å røre ved ditt hjerte.

Ikke mot noe bud
som gjør deg til utlending
i ditt eget legeme.

Ikke mot noen drøm
du ikke selv har drømt...

Når var du tro?

Var du tro
når du knelte i skyggen
av andres avgudsbilder?

Var du tro

når din handling overdøvet

lyden av ditt eget hjerteslag?

Var du tro når du ikke bedro
den du ikke elsket?

Var du tro
når din feighet forkledde seg
og kalte seg samvittighet?

Nei

Men når det som rørte ved deg
gav tone.

Når din egen puls

gav rytme til handling.

Når du var ett med det

som sitret i deg

Da var du tro

Tekst: Andrè Bjerke

Statistikkmoro vol. III

2011-12-30T20:15:00.000+01:00

Kom på at det var ei stund sidan eg hadde sjekka på statistikken kva ord og vendingar som ledar folk inn på ville vegar (altså kva søkeord som fører dei hit).
Etter å ha sett resultatet, har eg mista lysta til å gå inn i 2012.

svart emo bakgrunn
Qué? Eg ser indigo.
strykprosent på ex fac
Det går nok bra, skal du sjå.
termodress 2011
Nei dessverre, men Runa har!
bustete bryn
Ja, det har eg.
vorte finger
Hey! Den forsvann då eg var elleve. Og skapte for øvrig store problem i blokkfløytespelinga på skulen, så pass deg for kva du rippar opp i her.
eit augebryn
Eg vedkjenner at dei er litt bustete til tider, med det er då verkeleg to av dei.
ingrid espelid forkle
Nei ikkje eg, men mamma har.
no I don't need a hand I'm the queen of the land
For eit samantreff, det trudde eg óg.
bygdementalitet
I know.
kul yin yang
Det er ein av livsmisjonane, ja.
gyril dagen
Come again?
hjerte i snøen
Jau, er no koseleg, dét.
piknik ved sjøen
Bill.mrk.: "Desperat".

Jol

2011-12-29T21:06:00.001+01:00

(Her er innlegget som eigentleg skulle publiserast sånn omtrentleg rundt julafta, men stormen ville det annleis)

God jul! Fekk jammen pynta rommet mitt her heime óg. Då fant eg mykje rart i tølane mine.
Om du lurte på korleis eit seks år gammalt peparkakehjarte ser ut, kan du herved slutte med det:

Om du lurte på korleis det lukta, så skal eg spare deg for akkurat dét.

Dette hjartet fekk eg av Lisa, som var ei av dei tre fabelaktige frøknene eg budde saman med første året på vidaregåande. Hugsar eg vart veldig glad for det (tydlegvis).

Men så... Desse her er laga av underteikna for skremmande kort tid tilbake.

Eg må vere den einaste som klarer å lage ein juleengel som er identisk med ho jenta i Exorsisten.

Eg har ikkje ord...

Men eg klarer no i alle fall framleis å dekke eit bord!

Det vart ein veldig triveleg julemiddag, der eg til og med smakte litt på ribba. Men over fire år som vegetarianer har ikkje gjort magen mildare stemt mot dei heftige greiene enn den var frå før, akkurat.

Pusen var som vanleg skeptisk til heile julegreiene.

Og så fekk vi (eller mamma, då) eit nytt familiemedlem i julepresang!

Har blitt glad i han fyren der allereie, eg.

Og det var den jula. Nøkkelen til suksess er verkeleg null forventningar.

I like the sweet life and the silence. But it's the storm that I believe in.

2011-12-29T01:51:00.000+01:00

Heftige krefter, kan du seie. Eg trudde vel ikkje heilt på dei som sa at Grotlesanden såg ut som eit katastrofeområde. Ikkje før eg gjekk ut dit sjølv då ein ny dag hadde komt, stormen hadde løya og straum og mobil var på plass att.

Følgjande bilete tok eg jo (og la ut her) nokre dagar før stormen:

Dette er det som er att:

Men nede på sjølve sanden, heilt nede ved havet, kunne eg kjenne meg att:

Det kunne eg imidlertid ikkje her:

(SPOILER) Dette biletet er litt forrædersk, då denne kanten ikkje er høgre enn at eg kunne hoppe opp på den. Eg bøya meg ned då eg skulle ta biletet, for ekstra dramatisk effekt. Men før kunne eg jo ha rulla over på marka, då gjekk den jo i eitt med sanden.

Så sånn var det.

Det mest hjarteskjærande er nyheitsreportasjene om eldre menneske som leitar etter flest mogleg minnegjenstandar å redde unna frå det som er att av husa deira.

Sa-sa-sa-SAME PROCEDURE

2011-12-23T23:34:00.000+01:00

Lisjejulafta, og eg har hengt delvis i ei vaskebøtte (som i at eg har vaska, altså) og ein pose full av julepynt, og delvis på Grotlesanden.

Så kom broderen heim, og tvang seg til kos med pusen, som berre var sånn passeleg nøgd.

Elles har vi banna rundt plasttreet og bestemt oss for å heller pynte det i morgon, ukristelege mengder Quality Street-sjokolade har vorte konsumert, Hovmesteren har fått oss til å le i år óg, og vi tek det eigentleg ganske med ro.

Omsider

2011-12-23T00:09:00.000+01:00

... fekk eg forlete Bergen, og kome her til ho mor og pusen.
No er det jul, visst.

God jul, då!

Skuggespel

2011-12-16T23:16:00.000+01:00

Djupt

2011-12-14T00:40:00.000+01:00

Har lyst til å skrive eit skikkelig deep thoughts-innlegg, slik som eg gjorde før. For det er mange deep thoughts ute og går. Eller, dei er vel meir inne. Og dei går visst ingen stader. Eg skulle ønske eg kunne late dei passere.

Men det er visst mange ting som hemmar meg. Å vite konkret kven det er som les bloggen, å vite at ein framtidig arbeidsgjevar lett kan google seg hit, og så vidare.

Men kva så, då? Har eg skrive noko eg ikkje kan stå inne for, uansett kven som spør? Eg trur ikkje det. Då eg gjekk gjennom heile arkivet for ei tid tilbake, sletta eg alt det eg følte var i grenseland - til dømes frå bloggen sin startfase. (Ein endrar seg jo frå ein er nitten til ein er tjueto. Eg gjorde i alle fall det).

Og når det gjeld det som står att: Ein arbeidsgjevar som ikkje taklar openheit om livets sårheiter, er så visst ikkje ein eg vil jobbe for.

Det eg veit, er at eg ikkje for alt i verda ville ha vore forutan det gode som bloggen har ført med seg. Menneska eg har vorte kjend med, og ikkje minst menneska eg har lete få bli kjend med meg. Først og framst dei eg har rundt meg i det daglege. Det er kanskje ikkje ein ønskesituasjon at eins næraste må gå inn på internett for å få tilgang til kva som rører seg under overflata. Men så er eg no eingong laga slik, at det er lettare å skrive enn å snakke.

Eg treng å skrive.
Og eg treng at nokon les.

Utan tittel

2011-12-11T22:41:00.000+01:00

No tordnar det skikkeleg ute.

Men her ein dag i eksamensperioden var det skikkelig skummel tåke, som berre måtte forevigast.

Slik ser tåkepartiklar (eller kva ein skal kalle det) ut når ein har på blits, om du lurte.

Scary movie.

Av og til

2011-12-08T20:54:00.000+01:00

... skulle eg ønske at eg var ein baby.

Men då hadde eg ikkje visst kor heldig eg var.
Kanskje nettopp derfor.

Endeleg

2011-12-07T23:03:00.003+01:00

Ja, så var det ferie, då. Og hurra for det. Den dalande julesnøen som laga winter wonderland akkurat då eg steig ut frå skyvedørene på HF-bygget litt over ett på mandag, etter å ha lagt siste eksamensoppgåve i ei postkasse i fjerde etasje, var høgt verdsett.

Det var óg det faktum at eg endeleg, etter nærare tre veker utan eige rom, har fått det tilbake i bebueleg tilstand igjen. Det vil seie fri frå lukter som ein vanlegvis berre finn på stader der sola aldri skin.

Sola skin heller aldri i stova, der eg har sove på sofaen denne tida. Vi har nemleg ikkje vindauge der. Og i mørketida treng ein det dagslyset ein kan få. Visste eg det ikkje frå før, så har eg i alle fall lært det no.

Og berre for å setje finishen på denne klagesoga, må eg legge til at eg i den veka eg måtte mase frå morgon til kveld på husvert for å få nokon til å fikse rommet, hadde tre eksamenar.

Men det eg óg hadde, var verdas beste sambuarar. Som trøsta meg då eg knakk litt på midten den kvelden eg fekk beskjed om at eine veggen til rommet skulle rivast, og alt måtte flyttast ut, og eg visste eg hadde - ja nettopp - tre eksamenar framfor meg. På éi veke. Og tilbydde meg romma sine til lesesal når dei ikkje brukte det sjølv. (Rommet mitt måtte forresten aldri rivast, problemet kunne - som alle andre problem her i dette livet - løysast med silikon).

Herlege sambuarar som til og med gjorde det ekstra koseleg for meg mens eg fekk låne rom.

Eg hadde óg ein tidlegare praksisplass som ville ha meg som ekstrahjelp i desember, mot betaling.

Så no blir det gjerne fleire Carte Blanche-plakatar i samlinga.

Og eg har vonde planar om meir blogging denne månaden. God adventstid!

Eksamenstid

2011-11-29T22:02:00.000+01:00

... i heimen.

Kvifor gjer vi dette mot oss sjølve?
Jo, for å bli gode lærarar, legar og litteraturvitarar.

Og for januarstipendet.

Ikea family

2011-11-27T00:34:00.000+01:00

Skal fortelje meir om Carte Blanche, altså. Men det må bli når eg har oppnådd analytisk avstand - altså i juleferien, altså om ni dagar (!) Skal berre gjere unna tre eksamenar først.

I mellomtida kan eg vise bilete frå sånne koselege ting, som då eg og Runa drog på Ikea og lot som om vi budde der.

Oschlo-losen

2011-11-21T00:07:00.001+01:00

For nokre helger sidan, fekk eg endeleg vist Anke trivselsbygda for første gong. Og herleg var det!

"KAFAN?!"

Det første som møtte oss heime. Nytt skilt i vegen rett nedanfor huset vårt.

Eg likar ikkje forandringar.

Men det var greitt, for pusen var jo heime! Ho fekk ostepop i sofaen.

Og ein fin tur til Grotlesanden - stoltheita sjølv - i skumringen. Ganske så flott,

trass i at det vart mørkt før vi kom oss ut dit.

Men vi måtte jo ta bilete av den fine himmelen.

Før vi vende attende til pusen. Ho var i det heile teke rimeleg godt representert den helga,

trur ho var glad for å få kjærleik i rikt monn (hint, mamma).

Så måtte vi sjølvsagt ein tur til Momma, for lefse-eting, strikking og skitpreik, mellom anna.

Den finaste dagen (veirmessig) heime. Som sjølvsagt óg var den dagen vi skulle reise.

Mørkets merke!

"Se, en båt full av vann! Jeg må oppi!"

Neida, ho sa eigentleg ikkje det. Var vel heller eg som sa:

"Sjå, ein båt full av vatn. Lat som om du går oppi, så kan eg ta bilete".

Takk for ei fin helg!

Blanke ark

2011-11-11T18:49:00.001+01:00

Kva passar vel betre enn å feire den mest homogene dagen i mitt liv når det gjeld tal (ja, eg snakkar sjølvsagt om 11.11.11, i likskap med alle andre ikkje-i-det-heile-teke-irriterande statusar på Facebook), med å bejuble vel blåst femvekers praksisperiode som informasjonsmedarbeidar i Carte Blanche, ved å - saman med to gode veninner - gå på forestillinga eg har hjulpe til med å promotere heile praksisperioden, samt oppsummere det heile i tidenes lengste setning på den ikkje-lenger-så-døde-bloggen?

INGENTING, skal eg seie deg!

God fredagskveld, eg skal feire den med tre timar samtidsdans, og den gode kjensla av å ha kome i hamn med noko som har kosta mykje, men gjeve så mykje meir.

Gler meg til å fortelje meir om mi tid som informasjonsmedarbeidar på landets nasjonale kompani for samtidsdans (herligheit så rart å seie).

Eg fekk T-skjorte og notatbok, i tillegg til to gratisbillettar til kveldas førestilling i avskjedsgåve. Hei hurra!

Mitt vesle kontor dei siste fem vekene. Kjem til å sakne det, eg.

Love

2011-10-23T21:07:00.000+02:00

Gullkorn frå ja du veit

2011-10-05T20:33:00.154+02:00

Forrige semester jobba eg meir enn eg studerte, dette semesteret har det (heldigvis) vore motsatt. Men barnehageungane og eg hadde det veldig kjekt, då. Så spørs om det ikkje blir meir jobb på meg utover hausten, når det roar seg litt på studiefronten.

Uansett, det eg ville fortelle var at eg fekk høyre så mykje herleg og genialt frå desse søte små med eittsifra alder og delvis manglande tanngard, at eg rett og slett måtte samle det heile i eitt eige dokument.

Det følgjande vart til våren som var, mellom kvelva plastkoppar, dramatiske konflikter, blåse på, løveplaster, lause tenner, sjå på teikninga mi er den ikkje stygg nei den er fin, Star Wars-lyssverd, kan vi leike mor og barn du kan vere bestemor, sett deg ned, reis deg opp, ikkje slå, hysj, no er det frukt, no er det samlingsstund, no skal vi byte bleie, kan eg få sitte på fanget, kan du gå vekk, du er snill, du er stygg, sjå på meg dååå.

“Det er viktigst å passe på hjernen, for den styrer kroppen”.
(Gut, 6 år. Som tydlegvis er smartare enn meg)

Jente: “Veit du ka, eg er fra Spania!”

Eg: “Åå, kan du spansk, då?”

Jente:“Nei, et anna Spania. Eg kan bare two four one eight”

Gut syklar forbi i ein rasande fart, ser meg og utbryt gledesstrålande:
“Hei Thomas!!!”

“Har du sauestire, June?”

(For) stor fart-diskusjon ved disse:

Gut 1: “Eg er redd”
Gut 2: “Han er seks år, så han kan ikkje vere redd”

Eg: “Jo, det kan han. Eg er tjueein, og eg er redd heile tida”

Gut 2 (tenker lenge og vel): “Er du redd for Mikke Mus?”

Jente: “Eg har en humlevenn!”

Eg: “Åå, kor er han då?”

Jente: “Han har flyget!”

Eg: “Jasså? Ja, kva heiter han då?”

Jente (tenkjer seg om): “Rakkis!”

“Er du ein lilla blomst?”

“Kem e du sin blomst?”

“Har du svarte øyne?”

“Er du et barn?”

(Treåring med mange spørsmål og dårleg tid).

Barnehagetante: “Kva studerar du, June?”

Eg: Litteratur.

Barn som overhøyrer samtalen: “EG ÓG VIL PÅ TUR!”

“Eg har ei flette på rumpa!”

Og så, eit av dei fleire døma der eg fekk oppleve barn sin voldsame intuisjon (på ein dag eg tilfeldigvis kjende meg ekstra liten):

Gut: “Du er eit barn. Er du voksen? Er foreldrene dine døde?

(Lurer på korleis eg skal gripe problemstillinga an)

Eg: “Kvifor lurer du på det?”

Eg: “Fordi foreldrene til pappa døde, og da ble han voksen. Er foreldrene dine døde?”
(Fann ut at eg like gjerne kunne vere ærleg, sjølv om slike ting alltid er vanskelege når det gjeld barn. Kvar dei er i utviklinga, og kor følsamt det einskilde barnet er. Men han her hadde jo tydlegvis vorte introdusert for døden allereie).

Eg: “Ja, pappaen min er død”.

Gut: “Kossen døde han? Hadde han en sykdom?”

Eg (blir litt i tvil, før eg kjem på at det er jo ingen tvil): “Ja, han hadde ein sjukdom”

Gut: "Da e du voksen".

Same dagen, anna gut:

“Er det ingen som passar på deg?”

Jente: “Hva skal du ha til middag i dag?”

Eg: “Grøt” (eitt av mange døme på barnehage-knotinga eg tileigna meg. Men eg kunne jo ikkje seie "graut", då lo ungane... Rått... Eg høyrer framleis den latteren enkelte netter når eg skal sove...)

Jente: “Eg óg vil ha grøt. Eg er søt. Du er ikkje søt. Det er bare eg som er søt”.

“DU SNAKKAR RART! Er du fra Finland?”

“Du har sånne prikkar i fjeset!”

“Duuu, duuuuuu! Eg har gule auge og litt rosa”. (Gravalvorleg frå ein blåaugd treåring)

Eg: “Ååå, seier du det? Kva for farge har eg på auga, då?”

Han (like alvorleg, studerer dei brune auga mine inngåande): “Blå. Og litt rosa”.

Gut: “Eg er politimann, og eg skal ta alle jentene!”

Eg:“Du kan begynne med å ta meg då, eg er ei jente”

Gut (stoppar opp, rynkar på nasa):“Neei, du er ikkje jente; du er voksen!”

Ei jente hjelper meg med forskjelen på avdelingas tvillingpar:

“Den der heter Amanda”.

Treåring som susar forbi på sykkel; ropar:

“June, du er min beste venn! Du og mamma.”

Same treåring, etter at eg kjem tilbake frå ei lita dopause. Ser alvorleg på meg, spør veslevaksent:

“Har du vært skikkelig masse på do nå?”

“June, det er noe eg har tenkt skikkelig masse på:
(kunstpause)
Har fiskar ører?”

“Eg kan tenke på barndommen min når eg blir stor! I hagen bak huset ligger alle de døde dyrene våre”.

Eg overhøyrer samtale mellom to fireåringar i sandkassa:

Gut 1:“Her kommer en meteor!”

Gut 2: “En hamburger?”

Gut 1: “Nei, en meteor.”

Puppedefinisjonsdiskusjon. Seksåring konkluderar:

“Det hetår faktisk nussår”.

“Fins det mange sauar i Saudi-Arabia?”

Eg: “Korleis går det med deg då, hønemor?”

Jente: “Eg leggår ikkje egg”.

(Bilete av tantejenta mi, Emilie, tekne i sommar)

Sukk... Herlega børnen.

Ein smak av september

2011-09-29T13:06:00.002+02:00

... for snart er den omme.

Og eg har berre høyrt på denne eit par gongar, så det lovar bra. (Åh, den videoen er så nydeleg, forresten).

Det har vore:

Regnkåpa og eg. Vi har hatt eit intimt forhold til kvarandre denne månaden, kan du seie.

Menneske og maktene av Olav Duun. Fin fin fin. Du må lese den.

Kattevakt for ein særs spesiell ein, som for det meste låg og skalv under sofaen.
Men som kom fram om kvelden for å kose og for å vere litt sånn overalt.

Og som den første katten eg har møtt, sprang han ikkje VEKK frå vatn, men MOT det.

Du Herman, du Herman. Kvar har du vore i heile mitt liv?

Det har óg vore ein liten ven, så klart. Alltid. Ho har dessutan byrja å danse noko grådig.

Eg dansar óg, men mest dei nettene der eg ikkje får sove. Som denne, då eg óg prøvde meg
på ei sånn tjukk flette som går rundt heile hovudet.

Og sånn elles tenner eg lys og ser på himmelen kvar kveld.

Ord

2011-09-21T22:25:00.000+02:00

Av og til treff slike gåvebøker ein finn på Sparkjøp noko magisk i ein.

Frå ei fin bok eg fekk av Silje til jul, med ord kvar dag som ein kan skrive kommentarar til.

(En herlig bok av Mia Törnblom)

Frå diktbok eg fann på antikvariat, av Sidsel Paaske.

Hugsar dessverre ikkje tittelen, boka ligg att i heimbygda.

Frå veggen til mi kjære søster.

Reint skryteinnlegg

2011-09-17T11:21:00.001+02:00

Det er ikkje så mykje fint eg plar seie om meg sjølv. Men éin ting kan sjølv ikkje eg ta frå meg, og det er at eg har faen så fint hår.

Heldig med den, ass. Takkfordet.

2011-09-15T14:53:00.000+02:00

Har høyrt rykter om at ord i bloggen og kommentarfeltet har byrja å linke til reklame av seg sjølv? Eg får ikkje opp noko av dette, men håpar alle som har opplevd det her inne gjev eit lite vink (visst ikkje er det berre din data som har virus, Silje!). Og eventuelt kan tipse meg om kva som er greia.

Kvardagane

2011-09-14T21:44:00.000+02:00

Yin yang i panna

Kult plaster.

Kul mann i spegelen.

Sjå dum ut på fjellet.

Buddhaen si guddommelege kraft.

Paraplyhytte.

Himmelstudiar.

Nattkjole med elefantar på.

Regndropar i håret.

Hoppe i senga.

(Alle bileta er frå ulike kvardagar det siste året. Men eg kan forsikre om at dei er ganske så representative likevel).

Av og til er sånne greier utruleg morosame

2011-09-13T21:51:00.000+02:00

... spesielt når ein er overarbeida og på ein konstant kaffiskjelv.

Sånne mobilutfordringar, veit de.

"Gå inn på innboksen, hald inne pila og bla nedover så og så lenge for kvart spørsmål, bruk meldinga du då får som svar", osv.

Hva ville du sagt om kjæresten var utro?

God natt t deg også!

Hva sier du alltid til din beste venn?

Alt før kl 23 er heilt greit!

Hva er det første du sier om en kompis blir påkjørt av en buss?

Fekk meg ny hue i går.

Hvilken sms har du blitt mest glad for?

Ja pinade, du utnytta vaskemaskina TOTALT! ;)

Hva sier du til foreldrene dine før du går og legger deg?

Ditt talkmoreabonnement vil innen kort tid bli åpnet for bruk.

Hva ville du ropt ut dersom du fikk en million?

Det e ok :)

Hva vil du si til Gud om du møter på ham?

Skal ordne det over helga.

2011-09-12T20:23:00.000+02:00

Eg måtte ta ein sånn derre test til slutt, for å klare å vippe det heile over i ei avgjerd.

Og det stemde jo faktisk ganske så bra.

Det har vore...

2011-09-11T01:54:00.003+02:00

Pensumlesing. (Her: Fuglane av Tarjei Vesaas)

Bukser som har sprukke i skrittet på veg ut døra; du veit, slikt som berre inviterar til å ta ut

innestengt frustrasjon ved å rive holet større, samt ta buksa på att etterpå utanpå kjolen.

Helgebesøk av ei fin ei, som no held til i Kristiansand av alle herrens stader.

Skumle-Stine.

Innkjøp av nye sko på ein dårleg dag. Funka fedt.

Mange, mange tente lys.

Meir pensum. (Her: artikkel om modernismen av Stounberg)

Eittårs-feiring av ein liten ven.

Ubrent barn skyr ikkje elden.

Så oppdaga ho mobilen min...

... og vart busywoman ved å snakke med imaginært kjentfolk resten av dagen. Nesten.

Før ho oppdaga presangane, og at deira sanne glede ligg i innpakkingspapiret.

Men eg trur ikkje ho synest sjølve innhaldet var så verst heller då, når

ho til og med kunna ha mobilen i korga. Mens ho cruisa dei wheelsa i berre bleia.

Og så har det vore Kulturnatt her i byn, med til dømes litterær loppemarknad.

Posesalg til femtilappen. Slik kom eg heim med seksten bøker i ein sleten Bunnpris-pose.

Flott deeeeeet.

Tida har tid

2011-09-08T23:30:00.000+02:00

Kven talar du med når du teier?

2011-09-06T23:19:00.000+02:00

Har du kartan kvar?
Eller en aning om vart vi är på väg?
Så led oss
Ingen lämnas kvar
Vi saboterar allt vi inte kan ta med oss
Och när du öppnar fönstret blåser en vårvind
Förändring

Och bakom murarna vid ån lämnar jag spår
Jag skrev mitt namn i vattnet
Så du vet var jag finns

När det strålar från mitt hjärta
Som en motorväg av ljus
Genom hålet i mitt hjärta
Kommer räddningen till slut

Tekst: Hjärta - Kent

Likbart

2011-09-05T00:35:00.000+02:00

At såpebobler ikkje sprekk på ull.

I carry the weight of myself now

2011-09-01T22:51:00.001+02:00

Det er ikkje farleg å bruke seine kveldar på pensum når ein kan tenne lys, som dette:

Og dessutan til denne utsikta:

Det er travle, men fine dagar for tida. Med nye spanande fag og prosjekt som eg gler meg til å fortelle meir om. Når eg får tid. Og det får eg jo. Hausten ligg framfor meg med mange, mange slike kveldar, og nye nyansar i horisonten kvar einaste gong.

tyl.no

2011-08-30T16:41:00.000+02:00

Horoskopet mitt i dag på msn.com.

Nå skrus det opp for lidenskapen.

Det er nå du kan forføre en du har i tankene.

Parodisk omskriving av horoskopet mitt i dag frå msn.com

No skruast det opp for lidskapen. Eller i morgon, eller i går.

Eller det skruast ned. Det kjem an på månen. Eller Jupiter.

Eller Pegasus, Tor eller SAS.

Det er dessutan ikkje sikkert det er snakk om lidskap.

Den kjem an på om det er ein vannmann du har i din umiddelbare nærleik.

Eller ein skorpion, steinbukk, tyr, vær, fisk, kreps

eller ei reke.

Eller ein sau.

Det treng ikkje vere den umiddelbare nærleik eingong.

Det kan vere langt ute i periferien.

Dessutan kan "ein" like gjerne vere "ei".

Det kjem an på seksuell legning.

Eller om du er frå austlandet og brukar "en" om både gutar og jenter,

til stor forvirring for vestlendingar,

så det bør du slutte med.

(Eller byrje med? Det kjem an på Mars sin posisjon

i den sørlege horisont i fødselsaugeblikket)

Vidare treng det heller ikkje vere "i tankane".

Det kan like gjerne vere i røynda.

Eller i naboblokka.

Eller Brad Pitt.

Men det er jo ikkje særleg sannsynleg.

Sidan han er skytte.

Meir (eller mindre) seriøse innlegg (eller utlegg) ventast snarast (eller seinast).

Noko anna som ventast er pakken min frå Aschehoug, sånn at eg snart kan byrje å lese Duun i staden for å gjere slikt som dette.

All the details in the fabric, all the things that make you panic

2011-08-27T18:43:00.000+02:00

Ein fin tumblr som Silje mi tipsa meg om.

Advarsel: Den kan få deg til å føle deg mindre spesiell.
Advarsel 2: Den kan få deg til å føle deg mindre åleine om dei rare tinga du gjer.

Your choice.

When God gave us mirrors he had no idea

2011-08-27T00:27:00.000+02:00

Forbant vere den dagen eg oppdaga at eg hadde webcam.

Adle sangene

2011-08-26T18:30:00.000+02:00

Songen som fekk meg til å grine her om dagen, berre fordi den var så fin og perfekt og sa liksom alt.
Teksten er skriven av ein som heiter Erik Hillestad, mens Sigvart Dagsland set tonar til.

Adle sangene som eg har sunge
sprang fra kilder djupt et sted i meg
De var som vingeslag
som bar meg dag for dag,
for de strakte seg mot deg

Adle stedene eg tror eg så deg,

adle bilder eg forbandt deg med
De sto som hogd i stein
De var som himmeltegn
som eg alltid kunne se

Men så vendte tidå kappen sin

og verdener eg aldri visste om
lå åpne, og eg kom

Du blei fjern, en kulde krøyp te hjertet
Sluser åbna seg, eg steig og falt
De gamle tegn forsvant
og bilder sto på kant
mens eg søkte øvealt

Men da løfta tidå nok et slør,
Og i det knuste ansiktet den bar
Der så eg at du va

Nye sanger fødes av de gamle

Nye kilder velle fram i meg
Fra en fremmeds nakne tro,
øve åpne sansers bro
stige bildene av deg

Og når tidå kaste siste plagg,
då ane eg at øvealt på jord
e dine djupe spor

Notat til sjølvet

2011-08-24T23:37:00.000+02:00

It is better to write for yourself and have no public

than to write for the public and have no self

- Cyril Connolly -

Ord

2011-08-21T23:28:00.000+02:00

(PS: Har mekka saman ein haust-header; sidan det jo går mot haust, og eg har kjent det første draget i lufta.
MEN, eg finn det umogleg å midtstille header-biletet. Hjelp?)

(PSPS: Er biletet slightly uskarpt? Ja, det er det. Kjem det til å irritere vetet av meg? Ja, det gjer det).

Æsj, eg er så amatør.
Jaja, eg har andre kvalitetar.

Slikt og sånt

2011-08-19T18:51:00.000+02:00

Dersom dette er ein blogg som skal oppdatere dykk på kva eg gjer, er det for lite å skrive.

Dersom dette er ein blogg som skal oppdatere dykk på kva eg tenkjer, er det for mykje å skrive.

Dersom dette er ein blogg som skal ha ein slags raud tråd, må eg nok skuffe ved å meddele at den er særs grøn.

Dersom dette er ein blogg som skal oppdaterast ofte, blir innlegga sjeldnare.

Dersom dette er ein blogg som eg bestemmer over, bestemmer eg at den er ubestemmeleg.

Som no, når eg har kome tilbake til Bergen, forlete Dragefjellet skule og spansken som eg bala med i vår, og tassa tilbake til Sydneshaugen for å sniffe litt på nordisk litteratur etter 1900 samt (om eg kjem inn) praktisk informasjonsarbeid, og vel å ta utbroderinga seinare, eller ikkje i det heile teke, og heller legge ut bilete av då eg og Henriette gjekk på Vetenløpet heime (Noregs vestlegaste fjell-løp!) for over ein månad sidan.

Det var Ringenes Herre-skodde.

Sjå, du skimtar Grotlesanden!

Saft må til.

Skodde, ja. Men vi kom no i mål.

Og hadde rikeleg med tid til å studere likfingrar og anna,

mens vi venta på at dei som sprang skulle kome pesande og slevande opp.

The winner takes it all.

El número dos.

Den tredje bukkane bruse.

Vi hadde det no fint i Låm. Men det var kaldt.

Så gjekk vi ned att, som glade og kalde maur.

Då eg kom heim fann eg til mi store glede is i frysen!

Men gleda vart snart snudd til ulideleg smerte då eg såg storleiken på isen, eller rettare sagt mangelen på den.

Såg ut som om eg hadde kunna fått heile inni kjeften på éin gong.

Good times.

Bygda mi

2011-08-13T23:18:00.001+02:00

Frå boka eg les no

2011-08-10T18:43:00.000+02:00

... nemleg "Gå. Eller kunsten å leve et vilt og poetisk liv" av Tomas Espedal.
An. Be. Fa. Last.

Den gamle tiden var ikke bedre enn den nye.

Den nye tiden er ikke bedre enn den gamle.

Man må selv velge, etter beste evne,

hvor godt man vil leve.

Lille pusekatt, hvor har du vært?

2011-08-10T14:15:00.000+02:00

I midten av juli fekk pusen ein liten ein (ho har blitt så gammal no at dei siste kulla har begrensa seg til éin eller to små). Den vesle såg sine første dagar i stolen på rommet mitt her heime hos ho mor. Ganske så koseleg å legge seg med desse to koseklumpane kvar kveld, kan du seie.

Bite mamma i tåa litt. Ho som er så kry at ho med ei godmodig mine finn seg i alt.

Ingen suss å få der i gården, nei.

Men litt blikkontakt er ikkje å forakte. Så nysgjerring på den store verda, og dei store folka.

Du kan godt få lov til å seie "naaaw" no.

Dette blinkskotet her (om eg kan få driste meg til å seie det sjølv) er nok min favoritt.

Her ein kveld sovna den vesle til og med nedi nattkjolen min. (NAAAW!)

Kroppskontakt er tingen.

Då han/ho (vi veit ikkje enno) vakna, fekk eg ein suss likevel! Greit for meg, liksom.

Tusen takk til Linn Therese, som skal gje lisjepusen ein ny heim om ikkje så lenge. Blir ikkje så vanskeleg å skiljast frå den då, når eg veit den kjem til å få det så godt.

Men størst av alt er kjærleiken

2011-08-10T00:04:00.001+02:00

I dag - eller rettare sagt i går då, sidan eg er så treig med å få publisert - ville mamma og pappa hatt bryllaupsdag. Har fått lov av mamma å legge ut dette biletet, som eg fann på loftet hos momma då eg var hos sistnemnde. Då eg fann det, vart eg sitjande å stire på det i fleire minutt. For som liten var det alltid dette biletet av mamma og pappa eg likte best, ikkje det offisielle bryllaupsbiletet (eg hadde sett dette i eit album). Og så fann eg det no, i den magisk fine ramma i tillegg. Så sa momma at eg kunne få det, og sånn ca to sekund etterpå vart eg travelt oppteken med noko i augekroken.

Så kom tanken til meg: Alt byrjar med kjærleik.
For det gjer jo det.

And then I'd run away and be free, the sweetest victory

2011-08-08T23:10:00.000+02:00

I had a way then
Losing it all on my own
I had a heart then
But the queen has been overthrown

And I'm not sleeping now
The dark is too hard to beat
And I'm not keeping now
The strength I need to push me

You show the lights that stop me turn to stone
You shine It when I'm alone
And so I tell myself that I'll be strong
And dreaming when they're gone

Tekst: Lights - Ellie Goulding

Hos Momma

2011-08-05T21:24:00.000+02:00

Har nett tilbrakt nærare ei veke hos Momma mi (mormor). Det var, som alltid, heilt herleg.

Der trillar månen langs fjelltoppane om kveldane.

Resten av bileta er frå tidlegare i år, i vinter faktisk. Dei er uansett representative for det som gjerne utartar seg i det gule huset med duoen Momma og June tilstade.

Stikkord: Heimekos og varme. Og tyl. Masse tyl.

Når ho kjem med konfektøskja, då er det gjort.

Anten var det sukkeret, eller likøren som visstnok skulle vere inni (eller det at eg las bakpå at det skulle vere det. Mest sannsynleg det siste), eg innbilte meg i alle fall at eg hamna litt på ein snurr.

Uansett er det dritkult å skåle i sjokoladelikør med likør klokka tre om natta, alkoholhaldig eller ei (nokon fortalde meg seinare at dei som laga slik konfekt hadde byrja å ta ut alkoholen for lenge sida. Då var eg i så fall på ein placebosnurr. Men det skjer jo ganske ofte)

Så kom Momma på at ho ikkje hadde tilbydd meg melk på minst ti minutt.

Var berre det.

Ho hadde dessutan veldig fint dopapir då.

2011-08-03T23:32:00.000+02:00

No har eg sett denne ti gongar i dag, og ledd meg like skvett forderva kvar gong.
Denne sida er heftig besøkt i desse dagar. Å le hjelper alltid.

Enkle gleder

2011-08-01T18:36:00.000+02:00

I dag er lukka svart.

I morgon søv vi til vi vaknar

2011-07-29T00:53:00.000+02:00

Lev vel og god natt,

snart bankar to svaner på di dør

Desse orda skreiv mi kjære Runa til meg i ei melding for ein times tid sidan. No er eg ein halvtimegammal tjuetoåring som snart skal legge seg og vakne opp i morgon på verdas finaste og rolegaste stad - hos Momma.

Då skal eg bake brownies, kjenne på kvilepulsen og tenke akkurat nok på paradokset at eg, som slett ikkje likar å bli eldre, berre får det betre og betre for kvart år.

Spesielt i desse tider er tanken over å i det heile teke få lov til å bli tjueto år, som ei gåve.

Bursdagssvaner i bursdagsbrev, óg frå Runa

Letting go, in order to hold on

2011-07-28T23:20:00.000+02:00

Det er visst ein bøyg å skulle byrje å skrive om andre ting igjen.
Sånn.

Si det til dem du e gla i mens du ennu har de

2011-07-28T00:58:00.000+02:00

Fekk linken til denne av ein utruleg god person. Måtte berre dele den her; ubeskriveleg nydeleg.

The end is not the end

2011-07-27T11:32:00.000+02:00

(Skrive for to dagar sidan).

Kor tid vil det gå an å verkeleg tenke på noko anna? Sjå noko anna på fjernsyn, utan at det kjennest uendeleg tomt og på mange vis ugjennomførbart - men det er likevel ei avveksling frå å sitje klistra til nyheitskanalen og oppdateringsknappen på nettavisene. Bli fri frå kjensla av - sjølv om det sikkert er feil av meg, men sånn er det - å ikkje klare å forholde seg til menneske som "ikkje klarer å forholde seg til det".

Og dersom ein syklar ut til Grotlesanden, går ned til vatnkanten og krummer sand mellom tærna, skyt tårer ein ikkje trudde ein hadde meir igjen av, fram. Over tanken på alle dei som aldri meir skal få kjenne sand under føtene. Det er ikkje til å halde ut.

Så tanken om at dersom eg kan føle det sånn, som ikkje har mista nokon, kva då med alle dei som aldri meir får sjå att ein eller fleire dei er glad i? Kor mykje sorg kan eit land, ein menneskekropp, tåle?

Mykje, tydlegvis. For midt oppi det heile, er det ingenting som gjer meg meir stolt enn å kalle meg norsk no. Eg seier berre: Jens Stoltenberg og Eskil Pedersen. Kongefamilien, media med si i all hovudsak respektfulle dekning av saka, og ikkje minst alle dei utallige hjelparane på sjukehus, i kyrkjer, politikammer og så vidare. Alle lykttennarane. Det er så hjartet kan sprengast - av stoltheit, håp og kjærleik. Ikkje berre av sorg.

Å sjå at landet vårt klarer ei slik nasjonal sorg - at enkeltmenneska klarer sine enorme tragedier - er så ufatteleg sterkt. Og trygt. At vi alle får oppleve det å vere vitne til at sjølv der det mest utenkelege av det utenkelege skjer, er ikkje alt øydelagt. Det gjev håp for framtida. For oss alle samla, og for enkeltmennesket, i allefall slik eg ser det. Når slikt kan ramme ein heil nasjon og den reagere med meir av alt det som er godt, då kan alt skje meg og eg vil klare det. Saman kan ein verkeleg klare alt.

Menneskesinnet kan romme det grenselause. Både på godt og vondt...
Men dei aller, aller fleste - og det ser ein verkeleg i desse dagar - vel det gode.

Vi vil ta vare på

skjønnheten, varmen

Som om vi bar et barn

varsomt på armen.

- Nordahl Grieg -

Vidare, nokre flotte sitat eg har teke vare på frå desse dagane, saksa ut frå facebookstatusar, artiklar og reportasjar. (Beklagar manglande eller feilaktige kjelder; finn det litt vanskeleg å hente ut korrekte opplysingar om dagen, då dei fleste sitata eg har merka meg ved, for min del er å finne på facebook og diverse bloggar).

Little, peaceful Norway shows the world how to handle situations like this. Right now I would rank Norway as the largest country in the world. I have never seen anything like it.

- Barack Obama (?) -

(Det florerar ein del spekulasjon på nettet om dette sitatet er falskt, altså at Obama aldri har ytra desse orda, og det kan nok stemme. Men eg tek det med likevel. Dei blir ikkje mindre sanne om ikkje dei kjem frå presidenten i USA sin munn).

Vi skal ta tilbake Utøya.

- Eskil Pedersen -

Sette ord på alle de følelser som kommer nå, det er et modent forsvar (...) Alle følelser er lov. Men snakk og føl de ut.

Sammen med andre. Det er viktig.

- bloggar Tuva -

Seems we have more to fear from the fear of multiculturalism than from multiculturalism itself.

(...)

Prime Minister Jens Stoltenberg has stated clearly that the terror will be met with more democracy and more openness. Foreign Minister Jonas Gahr Støre has made clear that tomorrow's Norway will be fully recognisable. Not only have these phrases been repeated. They have been implemented. The city centre was quickly reopened. Norwegian politicians and the Royal Family have spent the last days meeting with large crowds of people, with limited security, always at a discreet distance.

- denne artikkelen -

Bush, 9/11: "We're gonna hunt you down"
Stoltenberg: "We will retaliate with more democracy"

Bak hver som gikk i døden,
står tusener igjen.

Står tusen andre samlet
i seil og naken tross.
Å, døde kamerater,
de kuer aldri oss.

- Inger Hagerup -

Om én mann kan vise så mye hat, tenk hvor mye kjærlighet vi alle kan vise sammen.

- kamerat av Stine Renate Håheim -

2011-07-23T13:22:00.000+02:00

No one laughs at God in a hospital

No one laughs at God in a war
No one’s laughing at God
When they’ve lost all they’ve got
And they don’t know what for

No one laughs at God on the day they realize
That the last sight they’ll ever see

Is a pair of hateful eyes
No one’s laughing at God

When they’re saying their goodbyes

Tekst: Regina Spektor, "Laughing With"

All you can do is keep breathing

2011-07-22T23:32:00.000+02:00

22. juli 2011

Rart å sjå det svart på kvitt, datoen til ein dag som framleis, når eg ser på kalenderen, er denne dagen. I dag. No.

Når ein veit at den vil bli ein som mine framtidige barnebarn vil lese om i historiebøkene sine. Når den allereie har knust sin veg inn til så mange hjarter, sprengt seg fram til det ufattelege, umoglege rommet dei fleste av oss likar å halde lukka, heilt til den dagen det skjer. At ein ikkje lenger har noko val.

"Det alvorligste siden annen verdenskrig".

I eksplosjonen av bilete, lyd og ord frå fjensynet, sit ein her og er sjeleglad over at alle eins kjære har det bra, men på same tid smerteleg klar over at dei er så mange i dette landet som ikkje kan seie det same i dag. Så vrir glassplintane i hjernen seg fram til ting som allereie var vissheit, men samtidig så veldig ikkje:

Dette er verda. Forskjelen er berre at no veit vi det óg. Blåaugde med raudt og kvitt i irisen-nordmenn.

The tears of the world are a constant quantity.

Men i dag er det oss. Ein har ikkje plass til heile verda når eins eigen går i stykke.

Midt i alt veks ei stoltheit over å vere nordmann. Det er i slike stunder ein verkeleg ser kva som bur i folk. Tankane mine går ikkje berre til dei som har lidd enorme tap i dag, men óg dei som jobbar ræva av seg for å bandasjere skadene. Som er ganske så mange, i alle moglege roller og posisjonar.

Så sjølv om gjerningspersonane forsvann inn i sitt eige mørke, betyr ikkje det at vi óg må gjere det. Sjølv om noko er øydelagt for lang tid framover idet Oslo vart forvandla til ei krigssone, betyr ikkje det at ein må slutte å tru. På det gode. For det vil vere der óg, alltid. Mørkret er berre fråvere av lys.

Vi som har overskot til det no, må tru for harde livet. Som ei klok dame eg kjenner skreiv på facebook:

Halde hovudet kaldt og hjartet varmt.

Alle mine tankar <3

Bad love letters ask for love back. Good love letters ask for nothing.

2011-07-19T20:45:00.001+02:00

Har du nokon gong trunge å tru på noko så mykje at du berre i kraft av å gjere akkurat det, utelukkar moglegheita for at det ikkje skal skje?

Har du nokon gong opplevd det å skjøne at den eine du ikkje kan leve utan, kjem til deg først når du klarer å late gå? Og at du aldri verkeleg hadde han eller henne før dette punktet. Men at det betyr uansett ikkje noko no, når du har klart det umulige tapet. Og fått den umulige gevinsten.

Då skal du sjå Waiting For Forever med Tom Sturridge og Rachel Bilson. Eg seier ikkje “Då kan du sjå Waiting For Forever”; eg seier at du skal. Uansett om du ikkje har opplevd noko av det ovanfor óg.

Denne filmen er ein sånn som får deg til å ville døy, på den gode måten.

Og sjølvsagt lengte etter kjærleik, då. Men DET er jo ikkje noko nytt under sola.

Men drit i det eg skriv her; heile filmen kan oppsummerast i eitt einaste sitat frå den. Dette:

Truth is nothing. What you believe to be true is everything.

Sukk.

Berre sjå den, okei?

(Bileta er googla)

Time always gets it right

2011-07-18T17:21:00.000+02:00

Denne kjensla eg har inni meg no, gjer alt verdt det. Absolutt alt.

Dersom eg var...

2011-07-16T23:06:00.001+02:00

... eit land, ville eg ha vore Norge.

... ein månad, ville eg ha vore juni. Men det er eg jo, så eg får heller seie september.

... ein dag i veka, ville eg ha vore torsdag.

... ei tid på dagen, ville eg ha vore skumringstimen. Då ettermiddag gjer seg klar til å bli kveld. Ein kan byrje å roe ned for dagen, men det er framleis mange timar igjen til leggetid.

... ein sesong, ville eg ha vore seinsommar.

... eit sjødyr, ville eg ha vore ein delfin.

... ein matrett, ville eg ha vore natronkaker med smør og sirup.

(Ja, eg sølte. Murphys lov).

... ei retning, ville eg ha vore nordvest.

... ein ting i eit hus, ville eg ha vore ein gyngestol eller ein glaskarm.

... ein drikk, ville eg ha vore sjokoladekaffi.

... ein by, ville eg ha vore Bergen.

... eit tre, ville eg ha vore eit sånt kjempestort eit som Anke såg i Afrika.

... ein blome, ville eg ha vore ei blåklokke.

... ein veirtype, ville eg ha vore overskya opphald eller storm. Eller sånn som det er rett etter ein heftig regnskur om sommaren.

... eit musikalsk instrument, ville eg ha vore eit piano.

... ein farge, ville eg ha vore indigo.

... ei kjensle, ville eg ha vore den som oppstår idet du skjønar at det umulige har vorte mulig.

... ei frukt, ville eg ha vore ein mango.

... ein lyd, ville eg ha vore vind i lauv eller kattemaling.

... ein song, ville eg ha vore Fields of Gold med Eva Cassidy, Just Like Heaven med Katie Melua eller "Feels Like Home" med Chantal Kreviazuk/Edwina Hayes

Mal inspirert av (les: stelt frå) denne bloggen.

Lykka er det som du veit frå før

2011-07-15T23:48:00.000+02:00

For ei veke sidan var eg så heldig å ha alle dei tre tantejentene mine under same tak, heime hos oss. Fantastisk.

På harrytur hadde Emilie kjøpt plukkesnop når ingen såg på. No treng ho vel ikkje kjøpe meir på eit par år.

Madeleine var litt trøtt, men veldig nydeleg.

Norah på Emilie sitt fang, Emilie og Norah på mitt. Hjarte, hjarte.

Emilie og eg fann ut at vi måtte ta affære og lære oss å slå hjul.

Innsatsen er større enn grasiøsiteten (eit ord?), men det kan eg leve med.

Stupe kråke óg måtte til.

Så hugsa vi på det at ein bør jo kombinere fritid med litt jobb, så vi opna blomsterbutikk.

Og tente big bucks.

Var berre dét.

Det er sånne dagar som ikkje er merka med noko spesielt i kalendaren, men som likevel er dei ein hugsar.

Dei som betyr noko.

Tromsø, baby

2011-07-13T00:44:00.000+02:00

Samtalar om våren:

Malin: "Vi reiser til Tromsø i sommar, June! Kan ikkje vi?"

June: "Å-ja! Det må vi no vel klare å få til".

Om vi fekk det til? Jo, ganske så grundig, tør eg påstå. For sjølv om opphaldet berre strakk seg over fire dagar og like mange midnattssolnetter, var dei så innhaldsrike at dei kunne ha gått for å vere trippelt så lenge.

Den 19. juni bar altså eit Widerøe-fly to systrer og ein liten ven til Nordens Paris. Frå grått til strålande sol.

Der oppe var det jo sommar. Ein måtte visst ta turen til arktiske strøk for å finne den.

Det var turar rundt vatnet...

... der vi stifta nye bekjentskap i fugleriket.

Det var leik i hagen, mens dei andre lo av meg, som sjølvsagt sprang fram og

tilbake som ein idiot mellom dissa og sjølvutløysarknappen på kameraet.

Det var masse kos ute på verandaen, med god mat, drikke, lesestoff,

tulling og tøysing mens vi sola skroga våre. Særs, særs behageleg.

Eg fann meg sjølv i ei hengekøye, som omslutta meg som i ein kokong når eg la meg oppi. Då eg låg der, med ei god bok på magen, auga lukka, sjokoladekaffi i ein fargerik kopp ved sida av meg på bordet, utsikt opp i eit tre som pusta med vinden, og himmelen, med null ønske om å vere nokon annan stad verken i tid eller rom, trur eg at eg trygt kan kalle meg Tromsø sin lukkelegaste sommarfugl.

Slik ser det ut frå innsida av ei hengekøyekongkong.

Då eg fekk besøk i kokongen av ein liten koseklump, vart tilværet plutseleg endå meir komplett.

Ho har fått heile tre tenner; to nede og éi oppe. Kombinert med at ho ikkje kjenner si eiga bitestyrke.

Ein må jo berre elske det.

Susse litt.

Og fortelje hemmeligheiter som vi lova å ikkje seie vidare.

Før nattisen kom på, idet sola byrja å gjere seg i stand til å ta på midnattskjolen.

Så skiljast for kvelden, og lukke att auga. Eg i velvære...

... ho i søvn. Å sjå på henne for lenge då, bikkar nesten over i å bli smertefullt.

Dag to var det tur ut til tanta mi og hennar kjære sitt landsted.

Med fisketur, akkurat som i gamle dagar.

Kven som sto for dei to middagstorskane, spør du? Det var mæ!

Og jaggu stakk ikkje Hurtigruta innom!

PR-kåte som vi er hadde vi med oss flagg, og gjorde ein hederleg innsats for våre five minutes of fame på NRK.

Men på fjernsynet vart det ikkje noko innzooming på fire vestlendingstjeier i sine beste antrekk, med fiskestong og flagg stolt heva. Eit "vi går nå inn i et område uten sendeforhold" rullande over skjermen akkompagnert av opptaksfilming, knuste hjarta våre. Det var då eg bestemte meg for å bli overlegen, for å overleve mentalt.
Sjå kor eg ignorerar Hurtigruta TOTALT!

Fuck you, Hurtigruta.

Neida. eg brukte ein del timar framfor skjermen for å sjå på dens ferd eg óg,

i likskap med resten av landet. Tenk at ein sånn ting skulle binde folket saman.

Men det var eigentleg kjekkare å sjå på tante Magni då ho poserte framfor den sjølvhugga veden sin.

Eg fann forresten ut at ein av mine nye blomar er forglemmegei. Fordi dei er blå. Fordi dei er vakre på ein diskret måte. Dei berre er der liksom. Tek sjenert til seg kvart blikk og ber om å ikkje bli gløymt.

Éin måtte nesten vere med meg heim.

Elles var det særs mykje fin nostalgi å fotografere i det huset, altså.

Tilbake i sivilisasjonen vart det meir kos i hengekøya. Denne gongen ville ho til og med ligge stille i armkroken.

Kva meir kan ein ønske seg?

Vidare var det kveldar med Hurtigruta eller film på fjernsynet, med Pepsi Max i stettglaset

og bøkefisksnacks i pose.

Og sniking rundt i huset for å ta bilete av midnattssola slik den utfalda seg inne.

Turar i Tromsø sentrum var det óg. Langsame timar på det som har vorte stamkafeen vår, kiking i butikkar, måsar som kom dalande frå himmelen og stal bollane våre (og mykje latter over akkurat den episoden).

Vi kosa oss heile tida, og i mitt hovud og hjarte låg heile tida tanken: Så heldig eg er. Som får ha det så bra. Som har den beste familien.

Tida for heimreise kom så altfor fort. Eitt ord for å beskrive denne ferien: Perfekt.

And all of this world is for children who play

2011-07-01T23:44:00.000+02:00

Det er noko med dei gongane ho stoppar opp midt på golvet, legg hovudet på skakke og ser på ein med dei blå auga som skil henne frå mesteparten av slekta vår (hennar morsside).
Det er som om ho spør: "Kva tenker du på, lille venn?"

Notes to self

2011-06-29T02:24:00.000+02:00

Splendid isolation

2011-06-27T00:35:00.000+02:00

Åleine i leilegheita på fjerde dagen, og eg sank ikkje hen i grubling, intetsigande aktivitetar og sjølvdestruktive tankar slik eg frykta. Heller dansar eg til gladmusikk klokka tre om natta, strekk ut morgonstunda med fleire koppar kaffi og mange kapittel i boka eg les.

Friends-nostalgi står på i bakgrunnen eller framgrunnen når eg treng andre stemmer enn mine eigne, og punkt på lister over gjeremål som har hopa seg opp gjennom semesteret blir strykne ut. Dei må ha stressa meg meir enn eg har vore klar over, når det føles så forløysande å få dei unna.

Eg skriv. Ei setning, eit avsnitt. Let det bli, utan å redigere (takk, Charlotte!); det er ikkje tida for det enno. Skriv meg inn i ting for å prøve å skrive meg ut. Tidlegare verdenar. Løsnar meg sjølv frå det heile når grepet blir for stramt. Eg kjenner teikna. Når eg får for meg ting, og kjenner verda falle.

Prøvar dessutan noko nytt: Å ha meir vennlegstilte dialogar med meg sjølv. Har funne ut at "det går bra, lille venn" er ein del meir konstruktivt enn "dra til helvete, din håplause tapar"-monologane eg har hatt ein tendens til å beskjeftige meg med.

For det går alltid bra.

All this time

You have had it in you

You just sometimes need a push

(Maria Mena - All This Time)

Leaving on a jet plane

2011-06-19T08:33:00.000+02:00

Tromsø, baby. I dag.
Skal fyke til og med. Det er søren meg naturstridig.

Frå forrige gong eg var der, juli 2008. Tre år sidan (herregud).

Mens vi ventar på orda

2011-06-14T10:27:00.000+02:00

Har lese Buzz Aldrin, hvor ble det av deg i alt mylderet?

Fantastisk bok. Spring til biblioteket.

Drukke altfor masse sjokoladekaffi.

Har hatt kjekkaste besøk.

På mitt rom med utsikt.

Gått til anskaffing av same plastera som omtrent får ungane i barnehagen til å ty til sjølvskading.

Fekk akutt Jo Nesbø-behov (feriesymptom), og les no Panserhjerte. Ikkje feil det heller.

Unnskyld, Stine.

Ei lita ei har lært klappe klappe, søte - og er stolt som ei høne.

Og hagen rommar skattar som flyg med vinden, og aldri kjem tilbake.

Eller..?

Godt eg ikkje er den einaste som klistrar meg fast og nektar gje slepp.

Sum

2011-06-11T18:16:00.000+02:00

Håpar det er greit at eg legg ut bilete av tilfeldige finurlegheitar eg kjem over på livets veg mens eg ventar på å skulle klare å skrive igjen. Sjølvsagt er det greit. Det er jo min blogg.

Kunstpause.

Då eg kom tilbake til Bergen forrige søndag, fann eg ein død kveps i glaset mitt. Rett før eg skulle til å late den dale ned i buska utanfor (eg klarer aldri å kaste døde insekt i bosset, innbiller meg at dei har lettare passasje til dei evige jaktmarker om dei får kome ut att til elementa), tok eg til å studere den ganske så nøye.

Scary movie.

ADVARSEL: STERKE BILETE!
(Ah, fins ingen betre garanti for å få folk til å fortsetje).

Etter å ha sett det andletet der, kan eg trygt seie at eg aldri meir vil bli den same. (Ein same. Høhø.)

Men no tykkjer eg vi skal ta eit minutts stillheit og minnast kvepsen. Eller ein time. Eller ein dag.

Eg er fan av stillheit. Ikkje alltid, då.