Det sanne, det gode og det skjønne

Har ei rar og ekkel kjensle av at ting er uverkelege. Skuldar på ex.phil. Examen philosophicum. Dersom eg i heile haust skal gå frå kvart føredrag/seminar og tvile på min eigen eksistens og alt eg har trudd - unnskyld, TRUR på - kjem det til å klikke for meg. Og dét er jo ikkje spesielt heldig for eksamen. Ganske greit å vere oppegåande til den er overstått i alle fall.

Uansett: Kva så om livet er ein draum? Kva så om ingenting er verkeleg? Kva så om ein "fullkommen Gud" ikkje eksisterar berre det fins èin einaste ateist i denne verda, sidan ideen "fullkommen Gud" då kan forkastast i eitt hovud (ateisten sitt), og dermed fell heilt i grus for alle andre? Kva så om du påsto det, Descartes, at om det finnast den minste, vesle tvil, må ideen forkastast. Du - som sjølv var ein truande mann?

Kva så om det einaste eg kan vite sikkert - bortsett frå at ingenting er sikkert, i alle fall ikkje den sjølvmotseiande påstanden der - er at eg tenkjer, og difor er? Kva så om hjernen min ligg i ei saltvatnløysing på ein fjern planet og vert styrt av andre vesen? Kva så om eg aldri kan få svar på om andre verkeleg eksisterar, fordi det einaste eg veit om er min eigen eksistens, mi eiga bevisstheit? Cogito, ergo sum.

Kva så om eg aldri kan vite?

Eg kan tru.

Eg kan tru på ein fullkomen stad - som ikkje er ein stad, fordi den er utanfor tid og rom - der vi kom frå, og som vi heile livet vårt saknar og meir eller mindre bevisst leitar etter i våre sinn, og som vi ein dag skal vende tilbake til. Eg kan tru på englar som passar på oss, fordi det å tru på dei fører meg til ein trygg, god stad i mitt inste som foreinar meg med det som kjennest ut som livet si kjerne. Eg kan tru på det gode. Eg kan tru på mi eiga subjektive oppfatting av røynda. Eg kan tru på gyldigheita av å tru på noko sjølv om fornufta vår ikkje kan finne tilstrekkeleg belegg for det, fordi vår fornuft kjem til kort når vi er skapt av noko større, noko eg trur vi er. Eg kan tru på at i slike spørsmål stiller vi alle likt - uansett om ein er professor i filosofi eller berre førsteårsstudent.

Det som er fordelen med slike dagar (sånn reint bortsett frå det med å tvile på heile livet og eins eigen og andre sin eksistens og sånn) er at alt det trivielle som vi likar å kalle livet, blir ein slik vannvittig kontrast til så store tankar, at ein må kompensere ved å ta ein stort steg utanfor dagleglivet sine rammer og stire seg sjølv rett i trynet. I mitt tilfelle:

- Kjøpe potetsticks - for første gong sidan ungdomsskulen, trur eg - og pepsi max sjølv om det ikkje er helg (i same slengen bruke meir pengar enn budsjettet tillet)
- Rigge seg til i senga med dataen i fanget, knaske chips til den store gullmedaljen og pimpe pepsi max, og sjå på Across the Universe sjølv om ex.fac-innleveringa skrik etter merksemd
- Tenke store tankar om alt ein er "bunden" av, og at eg burde droppe ut av Uni. og heller skrive lyrikk som eg står og skrik ut på Torgallmenningen, eller reise til eit u-land for å bøte på mitt eige dårlege samvit over at eg vassar i ein svær brorpart av heile verdas samla goder, eller gje vekk alle tinga mine bortsett frå klea eg står og går i, for å bli fri frå deira makt, eller springe ut i Bergens gater utan paraply, berre springe og springe slik eg gjorde då eg var mindre, og sette meg til å sjå på sneglane si langdrygne flukt over vegen, eller ta ut alle pengane på sparekontoen og gje dei til første tiggar eg finn, for ingenting eg har er eigentleg mitt
- Sove middag



Rekk opp handa den som gadd å lese heile dette innlegget.