Elevstemnet

Å treffe igjen folka. Å ta imot og gje strålande "HEI!" og klemmar. Å sjå det utvida våpenlageret til eks-lærarJohn Erik. Å synge gamle folkehøgskule-shlagerar i allsong. Å utveksle nye mailadresser og løfter om at vi MÅ treffast igjen snart. Å gå forbi bordet der John Erik og rådgjevar Ketil sat, og bli stoppa av orda: "Kom og sett deg her litt, June!". Å sitte der i evighetar og dra en spøk (det var John Erik som inviterte til den!) så langt med stakkars, smånaive (eventuelt berre svært opensindige) Ketil at sistnemnde vart eit smilande spørsmålsteikn, John Erik eit rødsprengt fjes av latter, og eg ein svært ond person idet eg skjønte at Ketil faktisk trudde på det eg sat og utbroderte om at eg var gift med Karen, fordi det er det facebook-statusen min dagleg bedrar verda som vil bedras med (det var altså den som hadde bedratt Ketil. Så: Kor mange fleire er de som trur på det? KOM FRAM! SPYTT UT! Eg veit nok at de er mange. Herlighet, fortset det slik, endar det med skilsmisse...). Men fy søren så artig vi hadde det. Eg har ikkje ledd så mykje på år og dag. Vi hadde det faktisk så artig vi tre der vi sat og lo så det runga i heile gymsalen, at dramalærar Andreas kom bort til bordet vårt fordi "det hørtes ut som om dere hadde det så trivelig her!".

Å besøke det gamle internatet, der alt som hang på veggane då vi budde der no berre er eit minne, og der dei no slenger tilbake eit mildt ekko fordi dei som bur der no ikkje har det så møblert som vi hadde. Å ikkje føle den småsjalu kom-dykk-vekk-frå-vår-skule-følelsen eg hadde forventa å føle når eg såg på dei nye elevane, dei "nye" internata, osv (det er rart korleis alle folkehøgskuleelevar har eit eigarskapsforhold til den skulen dei har tilbrakt eit år på, som om det berre er akkurat dét året som eksisterar i heile skulen si historie). Å kjenne ei ro i at det beste året av mitt liv er låst til skulen si historie og året 08/09, men no er det nokre andre sin tur. Og å unne dei det av heile mitt hjarte.

Å trekke seg stille tilbake frå mitt kjære internat 5 med eit takk - til dei som no har skoa sine i gangen, nøklane som passar i dørene og stemmene som fyller romma med ordet "heim" - for at eg fekk titte inn litt. Eg ba ikkje om å få sjå rommet mitt idet ho jenta som bur der ho hasta forbi meg, der eg sto tafatt i gangen saman med Ingrid, Karen og Silje. Ho såg travel ut. Og det er hennar rom no. Ho hadde ikkje hengt opp noko på innsida av døra, det såg eg, men det er likevel hennar rom.

Å hugse alt det året var - er - for meg, alle små og store ting dei tre årstidene eg tilbrakte der, som eg i heile sommar har hausta fruktene av. Det gjer eg framleis. Å sjå med smil rundt meg på alt, alle.

Å klappe med stor entusiasme for sceneopptredenane til dei nye elevane. Dei var så fantastisk flinke. Og ikkje minst; å endeleg få treffe Annika ansikt til ansikt, for første gong.

Å ta bussen heim ved midnatt, og vere ei smørje av lukkeleg og sliten. Så mange inntrykk.

 Eg er glad eg aldri fekk smake hammaren i løpet av den tida eg 

var under John Erik sitt regime. Det var nok med revolvarane.