Aurora Borealis

Meir Tromsø-bilete vart lova, og her kjem dei. I rikt monn. Men det var slik ein fantastisk tur, og då må skikkelig dokumentasjon til.

Altså; i slutten av september trossa eg både flyskrekk og lesesalstvang, og sette meg på ei Widerøe-maskin i retning Nordens Paris. Kaldsvettande deisa eg ned i ein by som bada i sol, og vart plukka opp av mi kjære tante. Deretter vart eg plassert i ei hengekøye og skjemt vekk i ti dagar.

Det viste seg òg å vere ei reise i tid, då hausten oppe i nord hadde kome mykje lenger enn i Bergen.

Kan ein ha det betre?
Nei.

Ein av dei mange kulinariske gledene mi tante diska opp med i løpet av opphaldet.

(Oppdagingsferd i huset):
Artige ting mi tante har teke vare på og laminert #1
Rørande historie forfatta av mi søster for nærare tredve år sidan.

Artige ting mi tante har teke vare på og laminert #2
Invitasjon frå anten meg eller min bror (mest sannsynleg sistnemnde, då eg nektar å gå
med på at eg nokon gong har hatt eit store-og-små-bokstavar-i-same-ord-problem.

Eg vil derimot aldri drøyme om å seie frå meg opphavsretten til dette kunstverket.

Eit av føremåla med turen var å få sjå nordlyset, noko eg alltid har drøymt om.
Då eg kom hang desse utklippa på badespegelen, og det var så koseleg.

Den fantastiske landstaden som tanta mi og hennar kjære har.

Mor ror. (Neida, det er tante Magni).

Det var så mange himmelfenomen den dagen. Her ser du regnbogen om du legg godviljen til.

Glorie-skyer elns.

Mor ror II. (Neida, det er jo mæ).

Å, kor fint vi hadde det.
Her er det skitt fiske på G.

Med resultat.

To niser var der. Du ser finnane deira på dette biletet (med lupe).

Lærte seg å kjaire båt.

... sløye fisk.

... OG filetere. Hadde med meg så mykje fisk heim igjen at eg frykta overlast.

Kan man ha det betre? Nei. (II)

Flotte fiskemiddagar.

Og den overdimensjonerte kanelbollen frå eit bakeri i sentrum som har vorte ein tradisjon kvar gong eg er i Tromsø.

Kos i den beste atmosfæren som tenkast kan.

Afrikatre på veg til landstaden. Særs fotograferings- og klatrbart.
Artig at vi òg fann det i ei biletebok med foto frå Tromsø som tante Magni kjøpte til meg.

Fekk òg treft igjen kjær gardsveninne (møttast på garden i Undrumsdal i sommar), som bur i Tromsø.
(Innlegg om gardsopphaldet kjem forresten snart på ein blogg nær deg! Lovar, altså. No er det nok treigskap).

Hjarte, smilefjes.

Og turar rundt Prestevannet.

Ikkje nok med det! Klarte òg å vere fornuftig og jobbe med masteren. Oppsøkte UiT (arktisk universitet, må vite) for å lese ei masteroppgåve om Tor Jonsson (som eg skal skrive om), som fins der. Snasent universitet, altså.

Turen oppsummert.

Om eg fekk sett nordlyset?
Jessdå. Det kom første kvelden eg var der. Eg sto på altanen og hylte. ("DET BEVEGAR SEG JO, SER JO LEVANDE UT! DET BLIR LILLA ÒG!"). Så viste det seg ikkje igjen før mot slutten av opphaldet, men då fekk eg til gjengjeld teke nokre bilete. Men hadde ikkje funne ut av innstillingane på nye-kameraten enno, så dei vart no som dei vart, og kan ikkje blåsast for mykje opp. Men de ser no kva det går i.

Eg lev lenge på den turen, altså. Ein ekstra stor takk til tante Magni!