Dagane her

To veker:

Og eg har sett blåveisar for første gong (trur eg). Eg har skrive skumle søknadar, vrengt ut masterstoff (treigt, men framover). Eg har forundra meg over austlandet sin geografi, korleis ein liksom ser at verda er rund her, fordi fjella sperrar ikkje for sikten (men dei passar jo på ein); ein kan sjå så langt. Eg har besøkt nærområde, kome i snakk med mange framande (eg, liksom) som alle har verka meant-to-be-plassert på min vei med det dei prata om. Sluttar aldri å undre meg over kor ein opnar seg opp mot verda når ein kjem til ein ny stad; treng ikkje reise noko langt. Eg har lese og grått, skrive og grått, gått i skogen og grått. Eg har hatt i fanget kvar dag verdas mest drektige og kosete katt som lukta jord. Eg har endeleg fått teke melk-i-te-bilete in action. Eg har fått frekner og smilt og ledd med dei her som eg har vorte så glad i her, prata om universet og det meste i det, og grått med nokre av dei òg. Eg har fått nye bekjentskapar. Eg har spira og vakse, som dei pittesmå karsefrøa vi la i våt bomull som bana veg ut av seg sjølv og vart til plantar på tre dagar.

I morgon reiser eg, men kjem alltid attende. Slik er det når ein har røta seg ein stad.

Datt-ned-i-mellomrommet-som-teppet-laga-i-armlenet-som-visst-ikkje-var-så-stødig-tryne.

Gjekk-visst-bra-ehehehehe-tryne.

Livet-er-okei-tryne.