Holt - to somrar

Dette innlegget har teke meg eit år, eller eigentleg to, å lage. Nokon gongar er noko så bra at du vil halde det tett inntil brystet så lenge du kan før du let det sleppe ut. For korleis kan ein uansett yte opplevinga rettferd, i ord og bilete? Slik er det med desse to somrane på garden eg har blitt så veldig glad i.

Kanskje byrje med starten.
Eg kom dit første gong sommaren 2012 via Grønt Spa'tak (å melde meg på det er på topp fem-lista over beste livsavgjerder). Og hugsar enno den kjensla då bilen køyrte inn på tunet. Hadde vore så nervøs, ante jo ikkje kvar eg kom til å hamne, men då eg såg gardstunet vart eg så roleg. Sidan har det vore slik kvar gong, og i morgon er eg der igjen, for sjuande gong).

Eg lærte meg fort å elske denne plassen.

... både utvendig og innvendig...

.... roa i å sitje og sjå ut over åkeren...

... synet av tilfredse dyr...

... gårdskaféen og den heilt spesielle lukta som den har. Vanskeleg å forklare. Men trygg og god.

Eg lærte masse om økologisk landbruk.
Kjensla av å berre kunne gå ut i hagen og plukke ting til middagen.

Eller lage te av mynteblad.

Eg lærte meg å melke kyr.

Og å knyte band til det opne, svingete, rare vestfoldlandskapet med sine lange kornåkrar som er så heilt annleis enn vestlandet, men likevel noko eg kan kjenne meg heime i.

Og å bli glad i stadene som omkransa garden. Som Tønsberg...

... Åsgårdstrand.

Eg vart introdusert for verdas mest kosete kattar...

... og den raraste påfuglen i historia; Ari. Og mange fleire artige skapningar

Eg kom forresten saman Adrian, òg frå Spa'tak. Konge fyr.

Det var ein veldig fin sommar.

Trudde eigentleg ikkje det kunne bli betre, men så kom fjorårets sommar.

Då møtte eg dei to her; Julie og Margrethe.

Og han her; Johannes. Som eg eigentleg møtte året før, men då skulle han reise dagen eg kom.
(Eit minne: dugnad i åkeren, der fleire naboar var med, som enda i allsang.
Den uoffisielle opprettinga av The Farmers Bullshit Band).

Og der, mellom arbeid... 

(Siste sju foto: Julie A.)

... kvile...

... masse kos...

(Foto: Julie A.)

... og gøy, som sykkelturar...

... oppsto magiske venskapsband og augeblikk som eg lev på enno, og sikkert til eg døyr, minst.

Det er så masse. Og eg kan ikkje få med alt uansett kor mykje eg vil.
Men noko i alle fall. Som vasskrig med melkespann...

... nakenheit i landets minste rundkøyring...

... ganske impulsiv oreokakebaking...

... og då vi fann ut at vi måtte nesten ta på blåbæransiktsmasker i drøyt matchande kjolar og klatre opp i eit tre, for så å gå på blåbærtur i skogen med maskene framleis på, og bli etne opp av mygg.

... all latteren. Trur vi lo åtti prosent av tida...
(Til venstre er forresten bondekona Rakel, som eg òg har vorte så glad i).

....sykkelturen til Åsgårdstrand for solings og badings. Og litt "yoga".

(Siste ni foto: Julie A.)

Gardsføter.

Då vi presterte å kaste høy i staden for halm ned til kyrne, endå vi nettopp hadde fått ei innføring av bondekona om forskjelen. Vi berre: Høy? Halm? Shit the same.

Då vi sprengte budsjett og anstendigheit for matinntak på Yoghurt Heaven.

(Siste to foto: Julie A.)

Gardslår.

Så er det nokre ting som står klarare enn andre. Fleire gongar når ting har vore tunge dette året, så har eg henta fram minnet om då Julie og eg impulshoppa frå ei brygge i Horten. Det var etter ein veldig fin sommarkonsert som alle på garden var på. Vi skulle eigentleg køyre heim, og drog berre ned på brygga for å beundre solnedgangen.

(Foto: Julie A.)

Eg trur faktisk ikkje det går an å ha det betre enn det her.

Her ser eg litt ut som ein sel.

(Siste tre foto: Julie A.)

Så har ein det kvardagslege, det som vev alt saman.

Dei langsame måltida; omtrent alle ute. Samtalane rundt bordet.

Her er forresten bonde Roar. I mitt hjarte.

Stille, stille kveldar.

Det er kanskje kjensla av desse eg hugsar aller best.

Bortsett frå når melkebilen kom og skremde livskiten av oss (meg).
Hadde alltid lurt på kvar all den melka vart av.

(Siste fem foto: Julie A.)

Så reiste dei, og eg var åleine att. Fann trøst i trea.

Eller meir spesifikt: treet. Eit stort eit ved jordet som ein kan klatre opp i, sitje i og tenke.

Med fin utsikt...

... og vere takksam. (Og bustete).

Elskar bilete der eg hugsar akkurat kva eg tenkte då det vart teke, og at eg kan sjå det i andletet mitt.

Fann òg trøst i pusane. Det vart så stilt. All latteren vår runga framleis på tunet og rundtom, men dei var jo reist. Og eg gret. Vemodet i at noko så fint måtte ta slutt, men samtidig den enorme gleda. Og som Rakel så fint sa til meg: "De har ledd og ledd. No gret du, og det er kanskje slik det skal vere. Det må vere ei balanse i det òg".

For ein skatt det er. Garden, at eg er så heldig å få kome igjen og igjen. Menneska eg møter, alt eg opplever og kjenner. Eg er så meg sjølv når eg er der. Det er så lett.
Vertskapen har så til dei grader treft blink med slagordet sitt: en ramme for livet. Eg håpar dei veit det, kor bra det er det dei har fått til. Kor magisk den staden, noko som så mange som kjem dit føler på. Om dei ikkje veit det nok, så er det kanskje ikkje så dumt å skrive det på ein blogg og gje dei linken.

Eg har hatt nokre av mine lukkelegaste augeblikk der.

..........

Nokre notat eg fann:

Bileta er glasklåre, eg kan mane dei fram kor tid som helst. Blikket mitt utover kornengene under den blå himmelen, vinden medan vi susar gjennom vestfoldbakkar, over heier, forbi gardsbruk på gardsbruk, eg snur meg mot dei to som er bak og smiler, dei smiler tilbake og ringer med klokkene, vi ler.

Når ein ikkje vil legge seg fordi dagen er betre enn draumane. Når ein veit ein lagar minner medan det skjer, og at det vil ta slutt for fort og etterlate ein sørgande, men likevel klarar å nyte det til det fulle.

.............

I heile år har vi som snakka på chat og meldingar om neste sommer, som både spelar på DeLillos-låta vi sang så mykje på (den og "Idyll" med Postgirobygget), og forventningane knytt til den faktiske neste sommaren. Om vi ville klare å få til ein ny tur samtidig. Og no er den her; no får vi det til. (Minus éin. Margrethe, du vil bli sårt sakna). Julie og Johannes er der allereie, og eg sit no på toget.

Litt farleg å knyte så mange forventningar. Men sommaren 2013 vil aldri forsvinne.

Det var solnedgang

 Det var latter, det var sang.

Det var sommerfri

 Det var sjø og magi

 

 Det var deg og det var meg

Det var minner som aldri vil dø

Det var evighet.

(Siste fire foto: Julie A.)