Brev 1970-1975

For ei tid tilbake las eg boka med brevskrivinga mellom Olav H. Hauge og Bodil Cappelen (Brev 1970-1975). Desse to vart eit par i godt vaksen alder, etter at ho hadde treft han tilfeldig og byrja å skrive brev. Hadde gleda meg veldig til å lese denne, og det var ei fryd heile vegen. Så utruleg morosamt å sjå ulikskapane mellom dei. Ho: full av kjensler og kjærleikserklæringar som renn til tider nærmast ufiltrert ut i breva. Han: praktisk orientert, avbalansert og tilbakehalden, men venleg, og kanskje med noko meir mellom linjene, kanskje ikkje. Første halvdelen av boka tenkte eg berre: Jente, eig du ikkje sjølvrespekt? Det kjem aldri til å bli dykk, han er jo ikkje interessert. Men ho berre gønna på, og takk og lov for det. Det resulterte i ei av dei vakraste kjærleikshistoriane eg veit.

(Beklagar litt dårlege biletekvalitet somme stader, for det er jo sånt ein skal beklage på ein blogg, har eg skjønt. Men det er orda som er det viktiga her, altså!)

Dessutan er ho sjukt morosam:

Preach it, sister.

Kvifor ikkje berre seie det rett ut, liksom. Ikkje noko the game her, nei. 

Ho er min nye kjærleiksguru.

Og all livsvisdomen mellom desse permane.

Å, den kjærleiken.

Og han berre: Bla bla bla, *praktiske ting*, bla bla, *litterær referanse*, bla.

Men så! Endeleg skjønte han det ho hadde visst frå første møte. Og det er så nydeleg:

Om du ikkje har lese den enno, så veit du kva du må!