Perfect day

Eg brukar dei siste minutta av mitt tenåringsliv til å blogge. Det beviser berre kor avslappa eg er til det heile, i motsetnad til korleis desse minutta fortona seg for ganske nøyaktig to år sidan. Då hadde eg attenårskrise, og brukte dei siste dagane fram til Den Store (Katastrofe)Dagen med å deppe, ha panikk, hate Sparebanken Sogn og Fjordane for "No-er-du-snart-myndig-og-har-mange-store-og-viktige-val-framfor-deg-som-vil-påverke-heile-livet-ditt"-brev, samt skrive liste over alt det eg måtte gjere dei siste dagane av min barndom. Den såg omtrent slik ut:

1) Klatre i tre
2) Sjå masse Disney-filmar
3) Hoppe på høyballar
4) Lære å slå hjul
5) Stå på rulleskøyter igjen

Eg klarte faktisk alle, så nær som nummer fire (treng framleis assistanse) før dagen opprant. Eg og Michelle klatra i tre og hoppa på høyballar, eg såg fråverande på Løvenes Konge og Pochahontas etter jobb, og eg vart bygda si første (trur eg) rulleskøytande heimehjelp. Så vart eg atten år. Og skjønte at alt det der kan eg gjere kvar dag resten av livet, så lenge helsa tillet det i alle fall. Så vart eg nitten, og endå meir sikker, endå meir barnleg i min vaksendom, eller vaksen i min barnlegdom, om du vil. For tjuefire minutt sidan er det tjue år sidan eg vart fødd, og eg har nesten ikkje tenkt på det. At tenåra er over, at ei sju år-lang epoke er over. For det har ingenting å seie. Eg lev no, og er mindre redd for å vere tjue no når eg faktisk er det, enn eg var for å bli det då eg var sytten.

Denne dagen kom med sol, denne dagen kom med regn. Den har liksom ikkje klart å bestemme seg heilt. Men det er greit, for vi tar alt som det kjem. Eg er i Oslo med nydelege Anke, og vi har stått opp då vi følte for det, ikkje til ein larmande alarm. Vi har ete langsam frukost på terassen med egg og nøtt-og-fruktbrød, heilt til fem blad av familien hennar kom på besøk, og eg enda opp med å hoppe på trampoline som ei Duracell-kanin med vesle I. på sju, før alle vi barna (ja, nettopp) - meg, Anke, B., L. og I. - spelte Boccia på plenen. Eg var berrføtt under sola, Anke hadde drop-dead-gorgeous sommarkjole på seg, og vi tok ting som dei kom.

Vi kulle eigentleg sykle ein tur opp til Bogstad gård etterpå, men regnet og tora ville heller ha oss sittande ute på terassen med frukt, Nemi og Harry Potter, så då hadde vi ikkje noko anna val, og det gjorde ingenting. Då sola ville fram igjen, ville vi det òg; så vi let bussen (snille mammaen til Anke som har kjøpt vekekort på buss, T-bane og trikk til oss begge) føre oss til eit kjøpesenter, der vi vart dragd (i alle fall eg) som viljelause magnetar mot fine, søte kjolar, skjørt, bukser på salg og knallrosa T-skjorte i ein størrelse som var to nummer for stor, men som eg berre måtte ha fordi det sto trykt på den: I intend to live forever. So far so good. Litt over ein tusenlapp fattigare, men to (NYDELEGE; eg vart så glad!) kjolar, tre bukser, eit skjørt og den nemnde T-skjorta (pluss mange gode kjensler) rikare, frigjorde eg Anke frå vente-utanfor-prøverommet-tilværet, og vi traska vidare litt før vi drog tilbake til det gule, venlege, elskelege huset på Røa - det som har sjel, ro og varme. Der peisa Anke saman Oreo-kaka som skal fortærast i morgon, mens eg for ein gongs skuld sto ved grytene og laga middag til oss - pastaputer fylt med ost, pluss ein god salat til. Og pesto, så klart. OG PEPSI MAX! (Vi badar i det for tida, Anke òg. Men det er lov; alt er lov i bursdagsveka). Så tok vi mat og drikke med oss ned i kjellarstova, og forsvann inn i Dykkerklokken og sommerfuglen, med det store perspektivet som den lurte med seg.

Eg er heldig. SÅ heldig. Og denne dagen har vore perfekt. Ikkje på grunn av store opplevingar, overflod av ting eller liknande. Men på grunn av venskap, varme, ro i seg sjølv og at ein ikkje treng stresse med alt mogleg, fordi det som regel aldri blir slik ein fryktar likevel. Og på grunn av at ein let seg drive med, tilpassar seg dagen sitt lynne, naturen sitt lynne, andre sitt lynne, eins eige lynne. Vi tar det som det kjem. Så enkelt, så vanskeleg. Men så enkelt.

Kan ein eigentleg ønske seg meir enn dette?

Augeblikket, Silje! I går var jo augeblikksblogginnleggdagen vår!
Å, kor skal eg velje blant alle desse augeblinka sidan eg steig ut av toget på Oslo S i forgårs og datt inn i armane til Anke for verdas største bamseklem? Huset deira, statuane i Frognerparken, tøys og tull utanfor Slottet, pizza og The Holiday i kjellarstova, "Eg kosar meg sånn, Anke!", Harry Potter-høgtlesing igjen, og meir og meir og meir.

Kanskje er det best med akkurat her og no?

Eg er tjue år. Det er litt rart å seie enno, men tanken på at livet er akkurat slik som det var då eg var nitten år og trehundreogseksitre dagar, viskar vekk den uroen lett som berre det. Eg sit i ei herleg, tjukk mjuk madrass - sånn ein synker ned i, og som tilpassar seg kroppen - på rommet til Anke. Lydane av tastaturen som klimprar, trafikken utanfor og Anke som romesterar lett på badet er berre behagelege. Lukta av kakaoen som sistnemnde overrekte meg saman med bursdagssong og -klem for førtifem minutt sidan er søt og god i nasa og smakslaukane. Eg er litt trøtt, og varm - både på grunn av temperaturen i rommet, og på grunn av alle bursdagsgratulasjonane som tikkar inn frå fjern og nær. Eg kjem til å tenkje på Hanne Krogh sine ord, som eg las i eit vekeblad på nattevakt for eit par veker sidan. "Jeg pleier å si til datteren min: Du er 16, og det er jeg også. I tillegg er jeg, 23, 33, og 43. Vi slutter aldri å vere noe, vi blir bare mer og mer".

Det var noko eg ikkje visste for to år sidan. At det ikkje forsvinn, men tvert om blir lagt til.

I dag stressa eg i to sekund med at eg måtte klatre i eit tre på denne siste dagen av tenåra. Men så slo eg det frå meg. Eg kan gjere det i morgon. Og neste dag, og neste dag.

Eg kan - med handa på mitt tjueårige hjarte - seie at eg kan ikkje ha det betre enn eg har det no.

Just a perfect day

Drink Pepsi Max (ok, den fann eg på) in the park

And then later, when it gets dark

We go home.

Just a perfect day

Feed animals in the zoo

Then later, a movie, too

And then home.

Oh its such a perfect day

Im glad I spent it with you

Oh such a perfect day

You just keep me hanging on

You just keep me hanging on

Just a perfect day

Problems all left alone

Weekenders on our own

Its such fun

Just a perfect day

You made me forget myself

I thought I was someone else

Someone good

Oh its such a perfect day

Im glad I spent it with you

Oh such a perfect day

You just keep me hanging on

You just keep me hanging on

Youre going to reap just what you sow

Youre going to reap just what you sow

Youre going to reap just what you sow

Youre going to reap just what you sow

Tekst: "Perfect Day" av Lou Reed