Privilegert

Himmelen har tusen glimt i auga i kveld. Det same har eg.

Å, som eg er heldig. I heile dag har det dukka opp fleire og fleire stjerner på min himmel; kjende og kjære.
Dei er der heile tida.

Eit møte med ho som kjenner mine tankar, og som alltid er her.
Eit anna med ei som framleis bryr seg.
Eit tredje med ein eg har delt latter og betruelsar, og budd under same tak som i eit halvt år, med.
Eit kort med rørande ord og tilskot i eit trongt studiebudsjett, frå ekteparet eg budde under i to år.

... min eineståande familie og mine like eineståande og trufaste vener.

Eg har - bevisst eller ubevisst - plukka med meg minst éin spesiell person frå kvar stad eg har vore innom desse siste par åra; personar som ikkje seier farvel, uansett kva for rolle det liksom er meininga at dei skal ha for "sånne som meg". Utrulege menneske, som verkeleg bryr seg.

Tusen takk.

Noko av det verste som fins er kjensla av å vere heilt, heilt åleine i heile verda. Noko ein kan gjere uansett kor mange som er rundt. Det er ikkje kvantiteten det kjem an på, men kvaliteten i ein relasjon.

Det er vanskeleg å våge å sleppe nokon inn i sitt inste, men når ein først har slept éin inn, er døra plutseleg open for fleire óg. Det er fantastisk.

Ensomhet er ikke en lengsel etter selskap,

men etter nært beslektede sjeler.

- Marilyn French -

Dei er her. Hos meg.

Eg må vere fødd under ei lykkestjerne.

Jeg er fordi vi er.

Vi er fordi jeg er.

(...)

Den som ber om hjelp,

er aldri helt hjelpeløs.

(...)

Den som finner noen å dele

tankene med, er aldri helt alene.

(Kong Harald i nyttårstala si)