You make me forget myself

I dag har vore ein sånn dag der eg kanskje har sett ein fjerdedel så mange gongar på klokka som eg pleier. Ein sånn dag med ro, glede, fine samtalar, og pust i bakken. Ein sånn dag der eg sit ved den sin slutt og lurer på kva i alle dagar eg har stressa for den siste tida. Det skal så lite til. Ei herleg jente som dela med meg sine herlege tankar og ord i sitt herlege nærvere, ei flott kinooppleving, eit eldre par som sto og venta på bussen, han sto bak ho og varma ho over armane med begge hendene, pakka ho inn, og eg såg for meg at dei har vore -  og skal vere - i lag for bestandig. Ei herleg jente til, som venta på meg då eg kom heim.

Livet, liksom.

Takk for ein fin dag!