Material girl

No skal ein eigentleg ikkje vere materialistisk, og eg likar å tru at eg har fleire trekk som tyder på at eg ikkje er det. Til dømes vil eg gjerne gje vekk alt eg ikkje brukar til Fretex, og mamma har fleire enn éin gong prøvd å stoppe meg for å få meg til å tenke meg nærare om, når eg ber nok ein full pose med kle til den oppsamlingscontaineren vi har som nabo heime. Og eg brukar ikkje akkurat opp heile studielånet på stæsj og bling.

Men eg kan ikkje nekte for at eg synest det er kjekt med fine ting. Spesielt når det betyr noko, og/eller har ei historie. Og eg slepp å betale for dei sjølv.

For nokre veker sidan ville lagnaden det slik at eg fekk mange fine ting på ein gong, av fine folk. Til dømes:

Mine aller første øyredobbar (bortsett frå dei eg fekk av frisøren som

skaut meg, men dei skal visstnok kastast etter dei obligatoriske tre

månadene) i Paris-gåve frå Silje. Sjå så fine! Gler meg til å ta dei i bruk!

Og eit njudeleg armband som passa til.

Av soulsister, som hadde vore på (kjærleiks)ferie til Polen,

fekk eg Det Perfekte Skjørt, som eg ikkje visste korleis såg

ut eingong før eg plutseleg sat på ein kafè med det i hendene.

Lett stoff, som "flyt" rundt ein, silkeand i sløyfe, blonder og 

heile passeleg. Korleis kunne ho vite?

 Ho hadde òg funne meg ein skjønn skytsengel.

Og herlege skrivebøker, sånne med resirkulert, brunt

papir, så du føler du ser i urgamle skrifter

når du seinare ser tilbake på det du har skrive.

Ho hadde visst handla i ein butikk som heiter

det same som"narkotika" på spansk.

Til meg sjølv, for sympatipengane eg fekk då eg var sjuk, i tillegg

til det eg hadde spart på å ikkje fått i meg noko føde. Herleg  

bodylotion frå Body Shop. Den luktar som markjordbæra

du stal frå hagen til naboen då du var åtte, blomar i mai

og hubba-bubbaen du javla med open munn som tolvåring.

Og så kjøpte eg ny mascara, som eg er kjempenøgd med. Den heiter

Clinique Naturally Glossy mascara, og eg kjøpte den på Cubus for 180 kr.

Grunnen til at eg likar den så godt, er for det første at den er av

eit merke som ikkje testar produkta sine på dyr, som er

eit krav for min del (og det burde det vere for din òg).

 For det andre passar den til vippene mine, som - i følgje 

Cubusminkedama - "har bra lengde og volum" frå 

naturen si side, og til ønsket mitt om å ikkje gå rundt og sjå

ut som om nokon har kasta ei bøtte med tjære rett i synet på meg.

Herligheit, har eg fått ein sånn blogg no?

...

I dag har eigentleg vore ein sånn dag der eg har vore lei av alt og spesielt meg sjølv; ein dag der eg har følt meg fanga av press og rammer og mine eigne forventningar til meg sjølv og kva eg skal gjere og vere her i dette livet; ein sånn dag der eg har hata orda pengar, eksamen, kreativ skriving, trening, utsjånad, Don Quijote og tidsskjema. Men dette innlegget var no ferdigskrive, og klar til publisering, så då let eg det flyge. Saman med nokre kloke ord på tampen:

“Courage doesn't always roar. 

Sometimes courage is the quiet voice 

at the end of the day saying, 

I will try again tomorrow.”

 

~ Mary Anne Radmacher ~