Det har vore...

 
... små nostalgitrippar til Florø, der ein brukte litt dødtid (fy for eit fælt ord) på å finne at dissa "si" utanfor gamlehybelen. Åh, så mange gongar eg har site der, mens verda har flydd forbi i altfor stor fart, oppned, og håret berører bakken.

 

 Så kom der jo sjølvsagt ein tusseladd på sykkel og øydela det

som kunne ha vorte eit ideelt bilete. Håpar ikkje han såg noko

rart i det at ei tjue år gammal jente sat åleine og dissa kvart på 

ni om morgonen i sommarferien og tok bilete av seg sjølv med

sjølvutløysar frå eit kamera strategisk plassert på næraste berg.

(Fy for ei lang setning. Kvar ville du plassert komma?).

... nostalgitripp til Førde med meir LEVEtid, som ein kunne fylle med meir biletetaking

... herlege timar i form av augeblikk tilbrakt med ein liten ven.

... og ein like herleg bursdag til mora hans saman med fine folk

Det er mange av livet sine situasjonar der eg endar 
opp med å sjå ut som Cartman; å blåse ballongar 
er ein av dei.

Jentene hadde artige, fargerike ting i glasa sine.

Men eg hadde no dei beste sakjene, så klart.
Once you go black, you never go back.
(Dersom nokon skulle føle seg krenkt: Eg 
har aldri skjønt kva det uttrykket dreier
seg om, og sikta til Pepsi Max'en.

... dessutan ser eg ut til å ha blitt råka av ei mystisk utsugingsmaskin som syg ut alle kreftene i meg, slik at eg held på å besvime kvar gong eg reiser meg, blir sliten av å gå i ei trapp, søv elleve timar om natta og likvel sloknar på sofaen etter middag og elles berre vil ligge der resten av tida. Det ser ut til at ei ny runde med heftig jernmangel er i gang. Eg er - som vegetarianer (eller kvasi-vegetarianer eller pescaterianer, som det formelt heiter; betyr berre at eg proppar i meg vesen frå havet men ikkje dei på landejorda eller i lufta) - altfor lite flink til å passe på å få i meg nok næringsstoff, trass i at eg et nok. Det merkast fort når det først skjer. Heldigvis har eg ein halv boks med jerntablettar att frå forrige runde rundt juletider, og den sjølvmedisinerar eg meg med glatt, utan å ha teke blodprøve. Innbiller meg at eg kjenner igjen dei teikna der godt nok. 

Så inntil eg merkar effekta, får eg berre godta at det vil vere avtrykk att etter meg i sofaen, og at eg ikkje får vere fysisk aktiv slik eg ønskjer kvar dag. Eg er ikkje så god på å akseptere kroppslege begrensningar som ikkje tillet meg å tilbringe dagane slik eg vil, men desto fleire audmjuke tankar er det å sende til dei som er verkeleg reduserte fysisk. Så forferdeleg skjørt maskineri vi har. Eg er så uendeleg takknemleg for å ha "frisk og førleg" som allmenntilstand; så desse dagane i sofaen - sjølv om dei ikkje er ideelle - tek eg glatt.