Lakrissnøre og Poirée

Forrige helg var mellom anna sånn:

Eg hadde invitert Henri og Martine til særs mislukka veggisburgarar. Så vi måtte på Botnpris etterpå for å kompensere.

Kjøpte Snøre for første gong på kanskje seks år. Og det var ricktit gøtt.

 Hercuuuuuuuuuuule. Poirrroooooooooooooooot.

Testa gamle bursdagsselskapskunstar: Snøre som sugerør. Funka framleis, så klart.

Martine var søt.

Henriette likeså.

Fine Martine hadde kjøpt magnetpoesi til meg på interrail, med tema berre kjærleiksord. Eg tok dei i bruk med ein gong, og eg må berre seie: det kjem frå hjartet. Det gjer det verkeleg.

Vi spelte president med mine fabuløse (går det an å seie? Visst ikkje så innfører eg det no) Irish Writers-kort. Og Hufsa ovanfor her vart som vanleg heilt nazi: "LEGG DÅÅÅ! KOM AAAN!". Småprating tolererast IKKJE dersom det forseinkar kortspelinga.
Den dagen ho der får legefrakken på seg håpar eg det første ho gjer er å sjølvdiagnosistere seg med svært alvorleg og kronisk konkurranseinstinkt.

Justin Bieber og Taylor Swift på Spotify med meg og Martine syngande med av full hals, mens Henriette vekslar mellom å sjå dumt og hatefullt på oss (LEGG DÅ!). Eg er så glad for at vi aldri skal bli vaksne.

..............

Så var det plutseleg laurdag, og kortnazien og meg sjølv tok bakvegen opp til Stoltzen for å sjå masse folk prøve å drepe seg sjølv på ti-femten minutt, pluss minus. Den mest suicidale sprang på åtte minutt og tjueto sekund. Eg brukar atten minutt, eg. Og *kremt* femtito sekund.

Lol #1.

Lol #2.

Lol #3.

Lol #4.

MEN: så kom der ein KJENDIS! Henri sa det til meg, "snart kjem Raphael Poirée", og han er jo på REKLAME! Vent litt, det der er ikkje han. Det er han som eg trudde var han, heilt til eg merka at han i så fall må ha utvikla eit betydeleg dårlegare hårfeste den siste tida. Men det er ikkje så rart, når Liv Grete tvingar han til å vere med i Ali kaffi (ellerkvasørendeter)-reklame tjuefire/sju.

DER! (Raphaeeeeeeeeeeeel. Poiréeeeeeeeeeeeeeeee.)
Sukk, tenk at han har trent seg opp etter ulukka og sprang berre for meg!
Han gav slengkyss og alt, ein berre ser ikkje det på biletet.

Men det gjer ingenting, for eg tok han att etterpå, og sprang etter han ned heile bakken. Han ropte ut kjærleikserklæringar heile vegen, ein berre ser ikkje det på biletet. For ein kan jo ikkje sjå på eit bilete kva folk SEIER dåå!

Eller kan ein det?

 Eg elskar deg òog Raphael! Kom til meg, så kan Liv Grete sitte der på fjellet med Ali-kaffikoppen sin og le ein trillande latter med perlerada si inn i evigheita. I don't care, lsm.

Jaudå, neidå. Eg skulle eigentleg lese no.