Jueves

I dag har eg vore flink og tatt tre skumle, formelle telefonar. Dét, i tillegg til det faktum at eg har kome meg meir enn tørrskodd gjennom første veka på nytt studium, i ny klasse, der alt foregår på eit språk der eg enno befinn meg mest på stotrenivået (synest eg sjølv, då), gjer at eg har innvilga meg to dagar lesefri (kjenner eg meg sjølv rett, blir det minst tre). Sikkert ikkje så lurt, seier éi stemme, for sjølv om pensummengda er ei pingle i forhold til forrige semester, går det jo litt sakte når eg må slå opp - bokstaveleg tala - annakvart ord. Men eg er i den heldige posisjonen at det eg treng mest trening på, er munnleg spansk - input og ... output (?) Jaja, du skjønar. Så når eg no, om ganske så få minutt, riggar meg til i tosetaren min med kaffi latte, spøt og pleddet eg fekk, handlaga, av verdens beste søster, så jobbar eg faktisk med studiane. Flotte sakjer.

Eit knippe sigrar denne veka som eg er stolt over, og som eg legg til på mi mentale "vel utført - no kan du kvile"-liste (oj, tidenes lengste overskrift):

• Møtte opp til første forelesing sjølv om eg var usannsynleg nervøs (for kva, eigentleg? Sitje to timar og høyre på nokon snakke spansk? HerreGUD, eg kan DØY! Angsten og det rasjonelle er ikkje akkurat godvener), og alt inni meg leita etter rømningsvegar og sa snu-snu.
• Møtte opp på første seminar sjølv om eg hadde hjartebank til tusen, og sterkt vurderte å late vere å gå (er jo ikkje noko som er obligatorisk på universitetet, så ein kan i teorien droppe alt og berre mure seg inne heime med bøkene sine. Strek under "i teorien").
• Kasta meg i det då eg vart den som måtte opne showet på seminaret, ved å presentere meg og mine erfaringar med spansk først. PÅ spansk, så klart. Alt på spansk.
• Sank ikkje i golvet då eg fann ut relativt fort at eg var ei av dei - kanskje til og med den - med dårlegast forkunnskapar, av dei sju som hadde møtt opp på seminaret. Tenkte "konge! Då får eg mange flinke folk å øve meg på når vi blir kjent." Tenkte óg at det ikkje nødvendigvis betydde at mine forkunnskapar var for dårlege. Kunne like gjerne vere at resten av dei som var på mitt nivå eller under (for dei må jo finnast, i ein klasse på ca førti), ikkje klarte å samle guts nok til å møte opp. Vi var jo dobbelt så mange påmeldte til seminaret som dei som faktisk kom.
• Rakk opp handa TO gongar! Eine gongen for å spørre om seminarleiaren kunne seie opp att noko som gjekk meg hus forbi, som er ein siger i seg sjølv, i og med at dei andre såg ut til å vere heilt med. Lo på dei rette stadene osv mens eg flirte litt med. Ikkje fordi eg på nokon måte skjønte kva det var han hadde sagt som hadde vore morosamt, men fordi eg innsåg at eg var som Joey i Friends).

Så der har du det. Minibølgje for meg; hurra!
Er godt å føle at ein kjem nokon veg (og det gjer ein jo som regel alltid, sjølv om ein kanskje ikkje ser det før ein snur seg og ser tilbake).