Static cling

Nok ein gong prøvar eg å setje bitane saman, hente fram det eg inst inne veit, finne hol i samtalen der eg kan smette inn nokre ord om det eg aldri veit kor mykje eg skal dele av. Nok ein gong har eg drive for langt vekk frå meg sjølv.

Eg veit ikkje heilt korleis eg skal gripe det an. Men eg veit at eg ikkje vil sjå tilbake og tenke "kvifor gjorde eg det berre ikkje. Kvifor sa eg det berre ikkje". Det har eg gjort nok.

Men i dag. I dag set eg meg på ein buss eller båt. Uansett kor lite heime eg føler meg i meg sjølv, er det betre å gjere det på ein stad der alt er kjent.


(Bilete frå sist eg var heime, i påska):

 

(Ja, eg har eit unormalt nært forhold til katten min. For ho er unormalt intelligent og sensitiv til katt å vere). 

Og ja, innlegget vart skrive i går.