Oschlo-losen

For nokre helger sidan, fekk eg endeleg vist Anke trivselsbygda for første gong. Og herleg var det!

"KAFAN?!"

Det første som møtte oss heime. Nytt skilt i vegen rett nedanfor huset vårt.

Eg likar ikkje forandringar.

Men det var greitt, for pusen var jo heime! Ho fekk ostepop i sofaen.

Og ein fin tur til Grotlesanden - stoltheita sjølv - i skumringen. Ganske så flott,

trass i at det vart mørkt før vi kom oss ut dit.

Men vi måtte jo ta bilete av den fine himmelen.

Før vi vende attende til pusen. Ho var i det heile teke rimeleg godt representert den helga,

trur ho var glad for å få kjærleik i rikt monn (hint, mamma). 

Så måtte vi sjølvsagt ein tur til Momma, for lefse-eting, strikking og skitpreik, mellom anna.

Den finaste dagen (veirmessig) heime. Som sjølvsagt óg var den dagen vi skulle reise.

Mørkets merke!

"Se, en båt full av vann! Jeg må oppi!"

Neida, ho sa eigentleg ikkje det. Var vel heller eg som sa:

"Sjå, ein båt full av vatn. Lat som om du går oppi, så kan eg ta bilete".

Takk for ei fin helg!