Memorial

Eg har sett mykje på himmelen i det siste. Den har hatt eit sånt mildt blikk om kveldane, det har vore så fint å sitje ved leksepulten og sjå ut. Det stille ved det. Nyansane som glir over i kvarandre. I forrige veke var det så og seie kvar kveld slik. Det byrja mandagen, same dagen som rettssaka. Og det passa så bra, for det var som om nokon la eit svalt teppe over dagen ved dens ende. Som å sjå inn i eit venleg, kjent andlet som forsto alle kjensler ein ikkje var berettiga til utan at ein trong å seie noko.

Ser du delfinen?

Og det har vore mykje Susanne Sundfør.

This is a memorial

Kisses from a graveyard

And there is comfort

In carving our love into stone