Heimlengsle

Vegrar meg for å reise heim, for då vil det vere sant. Å sjå det huset tomt når bussen køyrer over brua.

Var jo heime til gravferda, men det var annleis; eit slags unntaksmodus.

Det normale no ville vere å reise til henne. Og eg veit ikkje kor lang tid det vil ta meg å verkeleg fatte at det ikkje er mogleg.

Jeg lar tankene dra til havet,

og lar hele mitt sinn følge med.

Mine sko tar jeg av ute ved havet,

bare tær mot en salig fred.

 

Sender sorgen mot horisonten,

der hvor verden en gang rundet av.

Den vil fanges så lett av horisonten,

mellom himmel og vide hav.

Får jeg låne denne stund ved havet,

får jeg hvile her som den jeg er.

Risse sannheten i sand,

skylles bort av saltet vann.

Alt som jeg vet finnes her og nå.

Tekst: "Ved havet" av Cecilie Larsen
(Helene Bøksle syng den, veldig fin)