The wedding planners

I november var eg så heldig å få vere forlovar i bryllaupet til ei av mine beste veninner. Det var ganske så spesielt på alle vis, mellom anna fordi det var kombinert bryllaup og dåp, men ingen andre enn paret sjølv og fire-fem andre visste om at det ikkje berre skulle vere ein dåp. Dette hemmelegheitskremmeriet førte til mange artige opplevingar, som på morgonen då Mamma kom ned og skulle ha seg kaffi (vi skulle pynte oss hos meg) og nesten sette den i halsen då Michelle sto midt på golvet i brudekjole ("JUNÆ! OG DU SA'KJE NÅKE TE MÆÆÆG!"). Eller alle sine spørsmål om kvifor denne dåpen skulle vere på ein laurdag (Mamma: "JUNÆ, altså, ditta må du forklare meg, at dåpa ska vere på ein lørdag! Korleis forklarar du det?!").

Ah, good times.

Mimring tilbake til ei fantastisk helg:

Utdrikningslag på spa, i eit solariumsrom som gav ein imponerande illusjon av Syden. Sjukt rart å kome ut derfrå til novemberruskevêr. Men fy som vi kosa oss.

Sit fast i kjolen, sa brura. Men det gjekk bra til slutt.

Eg gugla meg klok på pliktene mine, og fann til dømes ut mykje nyttig om forlovar-survival kit.

Hjarte.

Luringane. Kjem aldri til å gløyme andletsuttrykka på folk då Michelle og faren plutseleg kom inn frå ei sidedør, bak dåpsfølget. Eg hadde i oppgåve å springe opp og setje fram bryllaupsstolane eller kva det heiter (dei kunne jo ikkje stå der frå starten så alle såg), så hadde fritt utsyn. Heilt, heilt uforgløymeleg. 

Tidenes kulaste bryllaupskake.

Og finaste brudekjolen; som skapt for bruda.

Henrien som var eksemplarisk fadder.

Ein må jo ikkje gløyme dåpsbarnet! Heilt uvitande om det heile. Goingen.

Sånn ser ein post-forlovar ut. Gjekk heim frå festen for tidleg; utlada av førebuing, hemmelegholding, talenervar, osv.

Er SÅ lukkeleg for at det vart ein magisk dag for brudeparet! Og takkar igjen for det ærefulle oppdraget.