Tankar, tankar

Eg veit ikkje kor tid det vart så vanskeleg å skrive her inne, eller kvifor. Men plutseleg var tanken på kven som las; kolleger, vener, folk som av ein eller annan grunn kan knyte andletet mitt til orda som står her og trekke slutningar frå det, noko som vart vanskeleg. Det er kanskje rart at det ikkje kom før, at eg ikkje hadde så mange motførestillingar mot å opne eit rom på internett som kven som helst kunne gå inn i, og legge ganske personlege saker der.

Somme tider kan eg sitje på jobb, eller gå i byen, og byrje og tenke på dét og dét innlegget, som eg skreiv for kanskje fem år sidan, som no ligg der ope for alle sitt blikk dag ut og dag inn, og føle meg så blottlagt som eg kanskje burde gjort då eg publiserte det. Eg hugsar spesielt eitt innlegg eg skreiv, der eg fekk fleire kommentarar på at det var så modig av meg å skrive det, og eg då heva undrande augebryn til dei kommentarane, måtte lese innlegget på nytt for å skjøne kva som var så modig, og forsto det ikkje. Kanskje vart eg litt vel komfortabel med å dele her inne.

Og så er det alt det andre som har skjedd i bloggverda på dei fem-seks åra som har gått sidan eg starta denne bloggen, den som eg aldri trudde andre enn familie og vener ville lese. Dei eg følgde som starta samtidig med meg, og som hadde omtrent same lesarskare og stil, har gjerne skote i vêret popularitetsmessig. Skaffa seg domene og eg veit ikkje kva. Medan mine små lesartal har vorte endå mindre, men så har eg heller ikkje gjort så mykje for å oppnå noko anna. Likevel, ein tanke om at mitt ikkje er vits. At det fins nok av fantastiske og meir oppdaterte bloggar der ute frå folk som har så mykje å kome med.

Men så vil eg ikkje høyre på den stemma, sjølv om den har blitt så sterk. Der fins ei anna ei, som visst er nøydd til å kome ut. Eg veit jo at eg har fått så mykje av å lese andres sine tankar når dei uttrykker noko nært, noko som opnar litt og let ein få gløtte inn. Uansett om det er ein stor eller liten blogg eller kva det måtte vere. Så om dette eg skriblar her inne kan gje noko til nokon, så kan eg ikkje ønske meg noko meir. Og eg veit at eg må halde fram med å uttrykke meg, for sjølv om eg kanskje feilar med både det eine og det andre, så er det noko ekte som kjem ut når det kjem ut, som eg vil vere i kontakt med, alltid, og eg kan ikkje gje frå meg noko anna.