Ei jul

Som vart feira i mommahuset.

Der gjenopptok eg min livslange lidskap for kabal.

Og det var storm. Det blir aldri betre storm enn heime.

Sidan huset til vanleg står tomt, måtte vi klare oss utan nett og fjernsynskanalar. 

For å bevare husfreden såg eg difor ingen annan utveg enn å børste støv av Nintendo 64.

Etter nesten tjue år (herregud) er det framleis like kjekt med the super happy tree.

Alt var enklare då ein berre kunne eat just five more fruits and the Yoshis can grow happier.
Neidå, kødda. Det var jo skitvanskeleg sidan ein helst skulle finne berre dei lysegrøne melonane.

Kioskromanar. Don't mess with it. Lærte meg alt eg kan om livet.
 Den her serien skaffa meg dessutan ein femmar på ei prøve i eldre historie på vidaregåande.
Det staka totalt ut den vidare vegen for meg.

Til og med litt snø og greier.

Fin utsikt frå mamma sin nye crib, der eg var dei siste dagane før avreise.

Sofa og katt. Tha best.