Fleire kattar, and I'm not even sorry

Det fine haustlyset som har vore den siste tida, er min nye religion. Det tek liksom aldri slutt her. 

Å vere austlending veks på meg, altså.

Gløym alt eg sa! Ho her og broren er dei eg tilber.

Dei sjarmerar meg dagleg, opptil fleire gongar om dagen, og alle som kjem hit. Barna som går og ber dei rundt, dei dinglar tolmodig i veldig ergonimisk dårlege stillingar. Den eldre herren i dress som stakk seg vekk frå selskapet og sat og pusa skikkelig på dei når han trudde ingen såg. ElTel-montørane som gjekk ned på kne i arbeidsdressane sine for å leike. Seminardeltakaren som lurte den eine med seg inn til føredraget i salen sjølv om det eigentleg ikkje var lov å ta dei med inn.