Snødekt

Ei heil årstid har gått sidan eg blogga sist. Planen var å vidareføre fjorårets nyttårsløfte om eitt blogginnlegg i veka, men her sit eg no, veke 14 og ingen innlegg. Gidd ikkje å henge meg opp i det, kvar dag er ein ny sjanse til å bli eit ideellt menneske osv. Så tenker eg berre byrjar her og så får eg ta att dei tretten innlegga seinare på eit vis. Eg er ei vaksen dame som kan bestemme sjølv!

Det har vore ein fin, men lang, vinter. Aldri har eg sett så mykje snø ligge så lenge, aldri har eg frose så mykje, eller vore så glad for å sjå att dei stygg-gule, snøfrie vintermarkene på vestlandet då eg var på besøk i påska. Aldri har eg trudd eg kunne bli lei av denne typen snølandskap, som eg i mitt førre liv som vestlending trudde eg ønska meg.

Men bileta vart bra, då.

(For all del - det er nydeleg. Eg er berre veldig klar for vår no, grave ut sykkelen frå ein snøhaug borti her og setje av garde ned bakkane).