... og steinane søv under snøen med grøne draumar i hjarta

Det sank i meg då eg såg det kvite snølaget utanfor vindauga i dag tidleg. Det var akkurat som om det kom og la seg over alt eg ikkje har rokke å få gjort, ei sånn tida-er-ute-kjensle. For seint å lærekøyre, som eg har utsete og utsete, for seint å trene på dansetrinn i skogen, sykle rundt i Vestfold for å utforske dette fylket som eg har hamna i, finne nye stader. No veit eg, frå i fjor, at på mange måtar er eg fryst fast her i dalen fram til våren. Avhengig av andre for å kome meg nokon stad. Det kjem sikkert til å bli mykje snø. Det kjem til å bli så kaldt. Ein vil jo ikkje gå ut.

Men eg gløymer alt det fine. At vi har ein mykje betre isolert bupel enn i fjor. At eg faktisk jobbar på ein besøksgard som køyrer hardcore julestemning heile desember (graut dagleg, fjøsnisse, hest og slede). Turar på spark. Lyset. Knirkinga under føtene, frostrøyk. Sjå ut på den hemmelege skogen, kvitkledd og magisk. Fyre i vedomnen, sitje i gyngestolen med Bjørnhild i fanget og ein kopp sjokoladekaffi. Strikke julegåver. Drøyme om våren. Om alt som skal bli.

Og kven veit, kanskje blir dette vinteren der eg kjøper mine første ski. Det er jo kanskje på tide, for ei kvinne på min alder. Sjølv om eg blei spurt om å syne leg på Kacey Musgraves-konsert her om dagen Lurer på kva vakten, kanskje ti år yngre enn meg, tenkte då han såg at eg faktisk er fødd på åttitalet.

Tittel: Frå "Vinterdag" av Olav H. Hauge