Til deg

Det er ikkje alltid så mykje som skal til, men det kan gjere all verdas forskjel. På grunn av deg og det du sa i går, har eg i heile dag hatt ei god kjensle av ro og tryggleik i at det eg gjer i kvardagen har verdi - både for meg og andre - sjølv om det kanskje ikkje fører meg direkte til mine mål akkurat no. Men det fører meg på ein måte dit likevel, for alt er ein del av erfaringsgrunnlaget mitt, som du sa.

Eg kan sjå på det slik: Jobben eg gjer no med eldre menneske, i deira heimar med å vaske mens eg prøvar å dele ut smil, venlege ord og eit klapp på skuldra når det høver seg slik, og i bukollektivet med nattevakter som består av å hjelpe til med alt frå å snu dei i senga til å lage frukost, lærer meg viktige ting om å vere medmenneske, og ikkje minst: Om livet si forgjengeligheit. Eg dannar meg mange tankar der eg går rundt dei eldre, og tar meg stadig i å verte klar over kor stort eit privilegium det er å kunne gå på do utan hjelp, og å kunne gå frå soverom til kjøken på to sekund utan å bruke eit hav av tid og krefter. For eksempel. Slike tankar kan modnast i meg og ein dag, på eit eller anna vis,brukast til det diktet eller den novella eg lengtar etter å skrive, men ikkje har skrivekløa eller anledning (les: ork) til no. Men ein dag. I det havet av tid som eg (forhåpentlegvis) har framfor meg.

Du har så mange år på å skrive, du har eit hav av tid, June!

Det var akkurat som om grå skyer glei til side i går då du fekk meg til å forstå alt dette og meir, etter at eg endeleg hadde klart å få ut orda som har ligge der ei stund, men som eg forsøker gøyme bak humor og tankar på alle dei som har det så mykje verre der ute. I dag har eg ikkje stressa, ikkje tenkt at eg heller burde gjere det eller det i staden for det eg inst inne har lyst til å gjere. For alt eg gjer no - om det så berre er å sjå ein film - legg seg til på botnen av kista vi alle menneske har - sinnet - der alle inntrykk og tankane rundt dei, opplevingane, kjenslene og minnene ligg. Og kven definerar kva som er meir verdt enn det andre? Eg stolar på kista mi si evne til å sortere, luke ut og skyve i framgrunnen det som er viktig for meg og mitt liv.

Det er år sidan eg kom til deg, og du skyva skriveblokk og kontortid i bakgrunnen for å gje meg tid og rom til alt det eg trong så veldig, men ikkje trudde eg kunne seie noko om. Du forsto det likevel. Du er fantastisk. Eg lurer så ofte på korleis eg kunne vere så heldig å få kome til akkurat deg. Men så er det akkurat det som vi har snakka om så mange gongar, og som eg no endeleg kan tru på: Kven er det som seier at ikkje eg skal få oppleve slike gode ting?

Og eg lurer så ofte på kvar du har fått den evna frå, til å lese meg som ei open bok - korleis du så ofte klarer seie akkurat det som løyser opp ei floke eg enno ikkje har fortalt så mykje om (men kanskje har du skjønt likevel?) akkurat når eg treng det mest; korleis du evnar å finne svar i meg på spørsmål eg enno ikkje har stilt.









"Det som er rett er det som gjev håp."





Så... det eg vil seie er vel berre eit stort - større enn også du kan ane, trur eg - takk.