Back on track

Ah, godt å ha landa igjen. No høyrest det ut som om eg har teke meg ein stor svevetur den aller siste tida, men det har eg nok ikkje. Det eg har gjort er at eg har lete meg føre med ein virvelstraum av negativitet dei siste førtiåtte timane eller så, og eg anar ikkje kvifor. Det er i alle fall det eg likar å fortelle meg sjølv.

Dersom eg hadde hatt ei vektskål - nei, ti vektskåler; ei for kvart "problem" - hadde dei vore i total likevekt, for eg klarer ikkje rangere no. Så kanskje ein ikkje skal snakke om vekskåler, men ei stor deig sett saman av mange små, akkurat like store. Iallefall: Poenget er at dei til saman blir ganske tunge. Og når det attpåtil er den tida der eg har svært lite motstandskraft, blir alt så mykje verre. Dei siste dagane verre enn nokon gong på det punktet, og eg forstår det ikkje. Jaja, det er ikkje farleg, sjølv om eg blir litt redd når eg får slike kjensler igjen. Berre eg minnar meg om at det er ikkje noko katastrofe, det går over, og manar fram tanken om "kva-er-det-verste-som-kan-skje?" ofte nok, kjem eg til det punktet der eg kan vurdere å tru på det.

Men eg føler meg ikkje heilt som meg sjølv. På ein måte.
Dessutan har eg skrivesperre.

Jaja; eg har i alle fall meir bakkekontakt enn i går. Då var eg ikkje "tilsnakkande", som mamma sa. Det var sjølvsagt berre tylepreik, og alt var hennar feil og sånn. Knis.