Resten

Førti minutt att av det nye året.

Den til venstre: slitt, full av blekk, markeringstusj og ikkje minst korrekturlakk, og ein halv centimeter tjukkare enn den til høgre; glatt og full av kvite dagar eg enno ikkje anar kva som vil bli fylte med, trass i at eg så smått har byrja å fylle inn ord, planar, ønskjer.

Den til venstre: full av fine minner og nye verdenar i verda som opna seg for meg.
Den til høgre: kven veit? Alt eg veit er at eg ikkje gruar meg. Ikkje i det heile.

Minne frå ei jul:

Mommahender og nøgd pus.

Den lett brende nissefaren eg fekk av mamma då eg var sju og hadde spysjuka.

(For meg er han perfekt, og må fram kvart år. Om han så er det einaste eg tek fram 

på rommet mitt heime, som i år).

Eg har tent lys for harde livet.

Og den beste vokalisten gjennom tidene har vore med på å lose meg gjennom dagane.

... medan pusen har mala bakgrunnsmusikk frå sin nye favorittposisjon: 

lettare fastklemd mellom armlenet på stolen og låret mitt.

Ja, og så her er eg då.

Og her er 2013.
Straks.
No byrjar dei å skyte opp, så eg må utøve psykisk støtte til katten. Prækast.

Ønskjer alle eit magisk nyttår!